Szpic fiński należy do grupy szpiców myśliwskich. Jest to pies niewielkich rozmiarów, bardzo energiczny i żywy, wyróżniający się intensywnym, rudym umaszczeniem. Rasa pochodzi z Finlandii i w swojej ojczyźnie wciąż spełnia funkcję psa użytkowego. Na początku szpic fiński towarzyszył człowiekowi w polowaniu na głuszce, dzisiaj pomaga myśliwym w polowaniu na małe zwierzęta. Poza rodzimą Finlandią szpic fiński pełni głównie rolę psa do towarzystwa i psa wystawowego. Szpice fińskie słyną też z bardzo dużej szczekliwości.

Finnish spitz (by farrcol )

Szpic fiński ma maksymalnie 50 centymetrów wysokości liczonej w kłębie. Sylwetka psa przypomina kwadrat. Głowa jest średniej wielkości i ma wyraźnie zaznaczony stop. Kufa szpica fińskiego jest umiarkowanie długa, wąska i zbieżna w kierunku nosa, który zawsze musi być czarny. Wargi psa są cienkie i ściśle przylegające. Nieduże oczy powinny być ciemne i osadzone skośnie. Uszy wysoko osadzone, zakończone ostrym szpicem, stojące i bardzo ruchliwe. Tułów psa jest krótki, mocno zbudowany, z głęboką klatką piersiową i podciągniętym brzuchem. Puszysty ogon jest zakręcony i opiera się na biodrze psa. Kończyny ostro kątowane.

Sierść szpica fińskiego jest krótka na nogach, uszach i głowie, a na reszcie ciała włosy są średniej długości. Najdłuższe są włosy rosnące na grzbiecie i wokół szyi, dzięki czemu tworzy się w tym miejscu atrakcyjnie wyglądający kołnierz. Szpic fiński ma też podszerstek. Umaszczenie może być jednolite albo ze znaczeniami w białym kolorze, pojawiającymi się na piersi i palcach. Na grzbiecie i głowie rude umaszczenie jest najciemniejsze i najbardziej intensywne. Jaśniejsza sierść występuje na brzuchu, łapach i ogonie. Dopuszczalne są także nieliczne czarne włosy. Rude umaszczenie pojawia się dopiero u czteromiesięcznych szczeniaków.

Finnish spitz (by farrcol )

Uważa się, że szpic fiński jest rasą pierwotną, pochodzącą bezpośrednio od wilka. Na przestrzeni lat szpic przystosował się do surowych warunków atmosferycznych Skandynawii i stał się odporny na niskie temperatury. Rasa została opisana w XIX wieku, i mniej więcej od tej pory zaczęto profesjonalną hodowlę tych psów, wybierając osobniki najbardziej odpowiadające charakterystyce rasy. Z Finlandii psy zawędrowały do Anglii, a potem trafiły do reszty Europy. Najwięcej europejskich psów hodowlanych ma swoich przodków nie z Finlandii, ale właśnie z Anglii.