Pudel Toy jest najmniejszą – większe rasy pudla to pudel duży, średni i miniaturowy – odmianą pudla, osiągającą rozmiary 24-28 cm w kłębie i ważącym 3-4 kg. Tak jak inne psy tej rasy, jest on zaliczany do grupy IX, obejmującej psy ozdobne i do towarzystwa. Jego wygląd charakteryzuje kwadratowa sylwetka o zbliżonej długości i wysokości w kłębie, wydłużona kufa, niezbyt wyraźny stop oraz zaokrąglona czaszka z wyraźnie zaznaczoną bruzdą czołową i grzebieniem potylicznym, który może być jednak nieco słabiej zaznaczony niż u odmiany miniaturowej. Pudel toy ma nożycowy zgryz o mocnym, kompletnym uzębieniu, bystre i czujne oczy o migdałowym kształcie. Głowa osadzona jest na mocnej, łukowato wygiętej szyi o średniej długości, pozbawionej luźnych fałdów skórnych. Ich grzbiet jest prosty i krótki, nigdy karpiowaty ani łęgowaty. Pudel toy ma proste, równoległe kończyny o pokaźnie umięśnionych udach oraz małych, owalnych łapach z wysklepionymi palcami. Sierść przypomina owcze runo – jest gęsta, elastyczna i wełnista. Może występować we wszystkich jednolitych umaszczeniach. Opis wyglądu dopełnia wysoko zadarty ogon.

Pudel toy należy do psów żywych i energicznych. Bardzo przywiązuje się do swoich opiekunów, lubi towarzystwo ludzi i jest zawsze chętny do zabawy, choć w stosunku do obcych zachowuje się nieufnie. Zdarzają się osobniki szczekliwe, czemu jednak można zaradzić przez odpowiednie szkolenie. Mimo, że pudel toy jest bardzo inteligentny i świetnie nadaje się do szkolenia, jego talent rzadko bywa wykorzystywany. Rasa ta wymaga starannej pielęgnacji, której brak może zaowocować pojawieniem się chorób. Pudle toy często trapią kłopoty z układem trawiennym, zaburzenia pracy serca, infekcje uszu, czy też łzawienia oczu. Niekiedy pojawiają się poważniejsze zaburzenia, takie jak IMHA (Immune Mediated Hemolytic Anemia) czy PRA (Progressive Retinal Atrophy).

Obowiązują trzy standardowe sposoby strzyżenia pudli tej odmiany: English Sadle Clip (tylne partie ciała oraz pełna okrywa od talii aż po głowę wygolone na krótko, jednocześnie pompony na stawach kończyn i ogonie), Continental Clip (wygolenie pełnej okrywy na klatce piersiowej i żebrach, zadzie oraz kończynach, połączone z dużymi pomponami na biodrach i bransoletkami wokół kostek) oraz Pet Clip (zwane też niekiedy „Puppy Clip”, polegające na wygoleniu na łyso brzucha, kufy, policzków, podgardla i łap oraz pozostawieniu dłuższej sierści na kończynach przednich i tylnych, głowie, uszach, karku oraz części grzbietu, w połączeniu ze specjalnym modelowaniem szyi i tylnej strony grzbietu i pomponem na ogonie.

Strzyżenie pudli nie zawsze odbywało się tylko dla celów ozdobnych. Nazwa „pudel” pierwotnie oznaczała bowiem „psa bawiącego się w wodzie”, czyli de facto polującego na ptactwo wodne. W związku z tym pudle były golone na tułowiu, dla ułatwienia im pływania gęste futro na nogach zostawiano natomiast dla ochrony kończyn przed ostrymi krzewami i trzcinami.

Pudle są obecne w Europie od kilkuset lat; ich rodzinnym krajem jest oficjalnie Francja, niemniej jednak istnieją dowody na to, że rasa ta mogła równie dobrze powstać w Danii lub Niemczech. Pudle wywodzą się od, obecnie niemal już wymarłej rasy francuskich psów wodnych oraz węgierskich psów myśliwskich. Kiedy Francuzi odkryli ponadprzeciętną inteligencję tych psów, zrobili z nich zwierzęta cyrkowe, co jednak źle wpłynęło reputację pudli.

W XVIII wieku zaprzestano wykorzystywania pudli do polowań i pozostawiając im jedynie funkcję ozdobną. W efekcie pudel stał się typowym kanapowym pieszczoszkiem z kokardkami, stereotypowym „francuskim pieskiem”. To właśnie wtedy zostały wyhodowane dwie najmniejsze odmiany pudla: miniaturowa oraz najmniejsza, czyli omawiany tutaj Toy.