Komondor jest psem z grupy psów pasterskich i zaganiających, należący do sekcji psów pasterskich. Ojczyzną jego pochodzenia są Węgry, a pierwsze wzmianki o psach tej rasy można spotkać już w XVI-wiecznej literaturze, gdzie komondory opisane są jako psy pilnujące stada bydła. Selektywna hodowla komondorów, z prowadzeniem pełnej dokumentacji, rozpoczęła się w 1910 roku. Już w 1925 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna uznała rasę komondorów i nadała jej wzorzec o numerze 53.

Tym, co najbardziej wyróżnia komondory na tle innych psów to jego bardzo charakterystyczna szata. Pod tym względem komondory przypominają trochę psy rasy puli. Sierść komondora przypomina bardzo gęste dredy – długie włosy filcują się i skręcają w sznurki. Dzięki takiej nietypowej sierści komondory zyskały sierść, która bardzo dobrze chroniła przez mrozem, ale i przed wysokimi temperaturami.

Komondory to psy o raczej trudnym charakterze. Mają tendencję do dominowania i bywają nieposłuszne. Powinni więc zajmować się nim tylko doświadczeni właściciele, potrafiący odpowiednio ułożyć i wyszkolić psa. Jak większość psów pasterskich, komondory są nieufne wobec obcych i mogą dość nieprzyjaźnie reagować na ich obecność, jednak rzadko bywają agresywne i groźne dla ludzi.

Komondorów w ogóle się nie czesze. Pielęgnacja sierści polega na rozdzielaniu dredów, tak aby każdy sznurek na całej swojej długości był swobodny. Dredy tworzą się około ósmego, dziewiątego miesiąca życia. Praktycznie na całym ciele sznurki robią się samoistnie, ale włosy na grzbiecie i zadzie psa potrzebują pomocy człowieka przy skręcaniu w dredy. Kąpiel komondora jest bardzo kłopotliwa, dlatego stosuje się ją rzadko. Mokrych sznurków nie można zostawić aby same wyschły, bo proces ten zajmie nawet kilka dni i może doprowadzić do oparzeń na skórze. Zwykle psa kąpie się „częściowo”, myjąc tylko łapy albo okolice pyska. Przy oczyszczaniu sierści trzeba pamiętać o starannej pielęgnacji łap i uszu. W sierści na łapach mogą się zaplątać przeróżne ciała obce przeszkadzające psu, z których usunięciem zwierzę samo sobie nie poradzi.

Komondory nie są obarczone żadną poważną chorobą genetyczną, choć może u nich pojawić się typowa dla dużych psów dysplazja stawów biodrowych. Są też odporne na trudne warunki atmosferyczne. Nie jest to jednak rasa ciesząca się dużą popularnością we współczesnych czasach.