Bernardyn długowłosy to pies należący do sekcji psów molosowatych w typie górskim. Dokładnie nie ustalono jego pochodzenia, jednak najbardziej prawdopodobna wydaje się teoria mówiąca o tym, że w czasach starożytnych rzymskie wojska przyprowadziły ze sobą w rejon Alp molosy, które zaczęły się krzyżować z psami mieszkającymi w tamtych rejonach. Dzięki tym krzyżówkom oraz nowym warunkom klimatycznym powstały dwa typy psów – lżejsze szwajcarskie psy pasterskie oraz osobna grupa cięższych psów, z których wyodrębniła się między innymi rasa bernardynów.

Nazwa rasy wzięła się od klasztoru położonego na Wielkiej Przełęczy świętego Bernarda. Nie wiadomo kiedy dokładnie mnisi wyhodowali pierwsze osobniki tej rasy, ale jest udokumentowane, że w XVIII wieku wykorzystywano rasę bernardynów do ratowania ludzi w górach. Pierwsze bernardyny były krótkowłose, ale dzięki skrzyżowaniu z nowofundlandami zyskały dłuższe owłosienie.

Bernardyny wyróżniają się dużą masą ciała, są wysokie, szerokie i mają bardzo mocny kościec. Na początku były mniejsze i ważyły około 50 kilogramów, podczas gdy w późniejszych czasach zdarzały się osobniki ważące nawet 100 kilogramów.

Wyróżnia się dwie odmiany bernardyna – krótkowłosą i długowłosą. Umaszczenie bernardynów może być brązowo-białe, brązowo-żółte albo białe w rude łaty. Bernardyny ze względu na swoje obfite owłosienie najlepiej czują się w górach. Trzymany poniżej poziomu gór będzie tracił swoje futro, zwłaszcza w trakcie upałów.

Mimo imponujących gabarytów bernardyny są bezpiecznymi psami, przyjaźnie nastawionymi do ludzi, są też tolerancyjne wobec innych zwierząt. Są opanowane i spokojne, ale chętnie się bawią nawet mimo zaawansowanego wieku. bardzo inteligentne, mocno przywiązują się do właściciela i zawsze starają się go bronić przed niebezpieczeństwem.

Najczęściej wykorzystuje się bernardyny do prac poszukiwawczych oraz w ratownictwie górskim. Mogą też pełnić rolę psa stróżującego i domowego. Największą sławę zdobył pies imieniem Barry, który podczas swojej służby ratowniczej uratował wielu ludzi. Według legendy, zginął ratując kolejną ofiarę gór. Barry doczekał się swojego pomnika w Cimetière des Chiens. Sporą popularność bernardyny zyskały dzięki pojawieniu się tej rasy w filmie „Beethoven”. Bernardyny mają skłonność do skrętu żołądka oraz dysplazji stawów. Mogą też pojawić się schorzenia uszu albo oczu oraz ślinotok.