Akita, nazywana również „szpic japoński”, pochodzi z Japonii. Nazwa wywodzi się od prowincji Akita, która znajduje się na wyspie Honsiu. Akita należy do grupy psów pierwotnych i szpiców, a w obrębie tej grupy, do sekcji szpiców azjatyckich. Wzorzec rasy, który zawiera kryteria uznania poszczególnych psów za akitu, przewiduje umaszczenie białe, sezamowe, czerwone i pręgowane. Oprócz tego każdy pies, niezależnie do barwy umaszczenia, musi posiadać białe znaczenia na określonych częściach ciała. Są to psy wytrzymałe, niezależne, o silnym charakterze.

Akita (by nhat.le )

Ze strony człowieka potrzebuje stanowczego, ale jednocześnie łagodnego prowadzenia. Dobrze czuje się w stadzie swoich pobratymców – w grupie potrzebuje jasnego poczucia hierarchii.

Przodkowie współczesnych przedstawicieli tej razy przybyli wraz z pierwszymi kolonizatorami Wysp Japońskich, a następnie z kolejnymi falami ludności, która przybyła zasiedlić tamte tereny. Szacuje się, że miało to miejsce od około 15 tys. lat p.n.e do 300 r p.n.e. Przodkowie akity byli rozpowszechnieni zwłaszcza w neolicie. Współczesną formę tej rasy poprzedza nie istniejący dzisiaj Nippon Inu, który w porównaniu ze współczesnym szpicem japońskim był znacznie mniejszy.

Akita to pies myśliwski i takie też było jego pierwotne przeznaczenie. Szpicle pomagały w polowaniach na większe zwierzęta, takie jak: czarny niedźwiedź, dzik czy jeleń. Psy te służyły także w transporcie ciężkich ładunków. W przeszłości akity towarzyszyły samurajom. Są obecne także w mitologii japońskiej, z kolei literatura japońska przedstawia je jako tradycyjną rasę rodzimą, którą należy traktować jako wielką wartość. Niestety w wyniku wojen, w tym także II wojny światowej, znacznie spadła liczebność tych psów. Współcześnie w Japonii Akita przeżywa swój renesans. Już w latach 30. jedno z japońskich ministerstw uznało, że rasa ta stanowi dziedzictwo kulturowe kraju i przyznało dotację dla hodowców akitu.

W ostatnich dziesięcioleciach odmiana stała się popularna na świecie, powstała np. jej odmiana amerykańska. W Polsce pierwsze osobniki pojawiły się na początku lat 90.