Welsh Corgi Cardigan to rasa psów należąca do sekcji psów pasterskich. Razem z Welsh Corgi Pembroke zostały sprowadzone na Wyspy Brytyjskie przez Wikingów. Obie te rasy mają wspólnych przodków, a do ich rozwoju w największym stopniu przyczynili się Walijczycy. Nazwa „Welsh Corgi” najprawdopodobniej wywodzi się od walijskiego słowa „corrci”, które oznaczało „karłowatego psa”. Rasa ta cieszyła się sporym uznaniem nie tylko wśród farmerów, ale również na dworze królewskim – Welsh Corgi były ulubieńcami między innymi angielskiego króla Ryszarda I.

Głowa Welsh Corgi Cardigan przypomina swoim kształtem głowę lisa. Jest dość szeroka między uszami, a stop jest średnio zaznaczony. W pobliżu nosa kufa jest zwężona, a trufla jest zawsze koloru czarnego. Średniej wielkości oczy są zawsze ciemne, z wyjątkiem psów z marmurkowym umaszczeniem, które mogą się pochwalić niebieskimi tęczówkami. Uszy są dość duże w stosunku do głowy, mają zaokrąglone końce i praktycznie zawsze są w pozycji stojącej. Szyja psa jest w miarę krótka, ale dobrze rozwinięta i muskularna. Tułów Welsh Corgi jest mocno zbudowany, długi w stosunku do wysokości psa, z prostą linią grzbietu oraz z szeroką i głęboką klatką piersiową. Ogon jest osadzony na linii grzbietu, długi i pokryty włosami, od zawsze zostawiany w naturalnej formie bez podcinania. Sierść Welsh Corgi jest krótka, ale bardzo dobrze chroni nawet przed niesprzyjającymi warunkami atmosferycznymi. U tej rasy spotyka się wiele umaszczeń: tricolor, tricolor pręgowane, pręgowane, rude, śniade, marmurkowe, czarno-białe, blue merle. Jedynym warunkiem przy odcieniu umaszczenia jest to, aby białe plamy nie zajmowały więcej niż 30 procent pokrycia włosowego. Linieją, ale są łatwe w pielęgnacji.

Welsh Corgi Cardigan mają spokojniejszą naturę od Pembroke. Są inteligentne, szybko i chętnie się uczą. Lubią towarzystwo ludzi, ale w stosunku do innych psów potrafią się zachowywać agresywnie. Welch Corgi cechuje odwaga i śmiałość. Przywiązują się mocno do swojego właściciela i reszty rodziny, ale wymagają umiejętnego prowadzenia. Socjalizacja psa tej rasy powinna się rozpocząć już w okresie szczenięcym, w przeciwnym razie Corgi może sprawiać kłopoty. Cardigany dobrze sobie radzą w psim sporcie, używano ich także jako pomocników ekip ratowniczych. Zwykle używano ich do pilnowania gospodarstwa domowego, tępienia gryzoni i do zaganiania bydła.