Berneński pies pasterski jest rasą należącą do sekcji szwajcarskich psów pasterskich. Jego przodkowie przybyli do Szwajcarii z rzymskimi legionami, choć archeologom udało się znaleźć dowody na to, że psy te mogły mieszkać na ziemiach szwajcarskich jeszcze przed pojawieniem się tam Rzymian.

Berneńskie psy pasterskie jako osobną rasę odkryto na przełomie XIX i XX wieku. Używano ich do zaganiania stada, ale także do stróżowania gospodarstwa i pilnowania innych zwierząt hodowlanych. Kiedy w Szwajcarii masowo zaczęły powstawać serownie, berneńczyków używano także do ciągnięcia wózków z nabiałem. Psy te były opisywane jako duże i masywnie zbudowane zwierzęta, często o czarnej sierści. Ciemne psy były najchętniej wybierane przez gospodarzy, ponieważ wierzono wtedy, że czarne psy skutecznie odpędzają złe moce.

W XIX wieku w miejscowości Dürrbach jeden z oberżystów zajmował się hodowlą i sprzedażą berneńczyków. Właśnie w tym czasie pojawiła się pierwsza oficjalna nazwa dla tej rasy - Dürrbachler. W 1899 roku założono Związek Kynologiczny „Berna”, który zrzeszał hodowców psów działających na terenie kantonu berneńskiego. Kilka lat później na międzynarodowej wystawie psów w Bernie rasa ta została pokazana szerszej publiczności i zyskała aprobatę środowiska kynologicznego. Berneńczykami zaczęły się też interesować osoby nie związane z farmerstwem. W zdobyciu większej popularności berneńczykom przeszkodziły bernardyny. Berneńczyków powoli ubywało, ale rasę udało się odratować. Pierwszy wzorzec tej rasy opublikowano w 1907 roku, a nazwę Dürrbachler zmieniono na berneński pies pasterski.

Berneńczyk jest duży i mocno zbudowany, ale bez poczucia ociężałości. Ogon jest mocno owłosiony i trzymany w różnych pozycjach, w zależności od rodzaju aktywności psa. Oczy się owalne, w kolorze ciemnobrązowym, a uszy wysoko osadzone, zawsze opadnięte na policzki. Głowa jest duża, ale proporcjonalna w stosunku do reszty ciała. Kufa jest średniej długości, z prostym grzbietem nosa. Włosy berneńczyka są długie i błyszczące, w kruczoczarnym kolorze z brązowo-czerwonymi podpaleniami.

Berneńczyki mają łagodne usposobienie, potrzebują dużo ruchu i stałego towarzystwa człowieka. Nie są agresywne wobec obcych, ale dobrze spełniają rolę psa stróżującego. Rasa ta sprawdza się też w terapii osób niepełnosprawnych oraz w służbie ratowniczej. Nie lubią wysokich temperatur.