Alaskan malamut to rasa psów zaliczana do sekcji północnych psów pociągowych. Należą do grupy szpiców i psów pierwotnych, a hodowano je przede wszystkim do prac pociągowych. Alaskan malamut swoją nazwę zawdzięcza plemieniu Mahlemiute, które żyło w zachodniej Alasce. Psy pociągowe żyjące na Alasce najprawdopodobniej krzyżowano z psami, które ze sobą przywieźli osadnicy w czasach „gorączki złota” – dzięki temu chciano uzyskać rasę, której osobniki będą jeszcze większe i silniejsze. Według badań DNA, Alaskan malamut jest jedną ze starszych ras, a jej przedstawiciele na przestrzeni lat praktycznie wcale się nie zmieniły, zarówno pod względem charakteru, jak i wyglądu.

Psy tej rasy wyróżniają się zwartą budową ciała i mocnym kośćcem. Głowa malamuta jest szeroka, ale proporcjonalna w stosunku do reszty ciała. Czaszka zwęża się w kierunku oczu, a między uszami jest lekko zaokrąglona. Policzki są płaskie, a między oczami widać delikatną bruzdę. Kufa jest duża, mocna i głęboka. Obwódki oczu, nos i wargi malamuta są czarne, a jedynym odstępstwem od tej reguły są psy o rudym umaszczeniu. Oczy malamuta powinny być ciemne, a niebieskie tęczówki uważa się za wadę. Uszy są sterczące, choć podczas pracy mogą być położone, o trójkątnym kształcie, z lekko zaokrąglonymi czubkami. Ze względu na swoje przeznaczenie, Alaskan malamut ma bardzo silne, mocno umięśnione i szerokie kończyny. Jeśli na łapach pojawiają się wilcze pazury, usuwa się je chirurgicznie. Umaszczenie może być szare, białe, sobolowo-białe, czarno-białe, czerwono-białe albo całkowicie białe. Malamuty mają gruby podszerstek i bardzo gęste włosy chroniące przed zimnem. Jednak z powodu gęstej sierści Alaskan malamut źle znosi wysokie temperatury. W okresie linienia powinny być dokładnie wyczesywane.

Malamuty są przyjazne wobec ludzi, także obcych, choć starają się czasami zdominować domowników. Mają też skłonności do polowań oraz agresji wobec innych psów. Malamuty muszą mieć zapewnioną codzienną dawkę ruchu na świeżym powietrzu. Jeśli nie wykorzystuje się ich do pracy, konieczne jest zapewnienie innej aktywności ruchowej, na przykład biegania przy rowerze albo uprawiania jednej z dyscyplin sportowych dla psów pociągowych. Współcześnie malamuty trzymane są głównie jako psy rodzinne i nie nadają się na psy stróżujące. Najczęściej spotykaną chorobą u malamutów jest dysplazja stawów biodrowych i kłopoty ze wzrokiem.