Pirenejski pies górski to rasa psów należących do grupy psów w typie sznaucera i pinczera, molosowatych i szwajcarskich psów pasterskich. Zaklasyfikowany do sekcji psów molosowatych. Przeciętnie żyją 10 do 12 lat.

Pyrenean Mountain Dog (by Andrew Wright2009 )

Górski pies pirenejski jest bardzo starą rasą. Jego hodowlą zajmowali się Baskowie mieszkający na ziemiach w pobliżu Pirenejów. Krewnymi pirenejczyków są duże psy stróżujące, między innymi Kuvasz, owczarek anatolijski czy nasz rodzimy owczarek podhalański. Górski pies pirenejski jest pokryty długim i bardzo gęstym włosiem, dzięki czemu doskonale radzi sobie nawet podczas dużych mrozów. Najczęściej spotykane jest białe umaszczenie, ale dopuszczalna jest również sierść biało-szara, bladożółta i wilcza.

Pirenejczyk jest psem pokaźnych rozmiarów, ale porusza się bardzo lekko i płynnie. Ze względu na swoje gabaryty, jak i zamiłowania do nieograniczonych przestrzeni, nie nadaje się do trzymania w domu. W dawnych czasach używano go do pilnowania stad i stróżowania gospodarstw domowych, a także do transportu sanek. Podczas II wojny światowej również doceniono wielką siłę tego psa i wykorzystywano go do ciągnięcia artylerii.

Dzięki nabytej przez lata odporności, pirenejczyki nie chorują na żadne schorzenia genetyczne i ogólnie cieszą się dobrym zdrowiem do późnych lat. Są jednak podatne na kłopoty z układem kostnym i stawami. Lubią też „podjadać” i mają skłonności do nadwagi, dlatego trzeba dużą uwagę przywiązywać do codziennego jadłospisu psa i nauczyć go nieprzyjmowania jedzenia od obcych. Sierść pirenejczyka wymaga szczotkowania przynajmniej raz w tygodniu oraz regularnych kąpieli.

Pyrenean Mountain Dog (by Päivi Reijonen )

Pirenejczyk to pies spokojny, o silnym charakterze, raczej nieokazujący agresji. Jednak w momencie zagrożenia jest bardzo odważny i potrafi bronić swojej rodziny do upadłego. Słynie ze swojego przywiązania i oddania człowiekowi, ale musi być od małego uczony posłuszeństwa. Z natury pirenejczyk jest dość nieposłuszny, ze skłonnością do dominacji, dlatego jego właścicielem może być tylko osoba o silnym charakterze, potrafiąca narzucić psu sprawiedliwą dyscyplinę. Pirenejczyk traktowany brutalnie niemal zawsze wyrośnie na agresywnego i nieobliczalnego psa, groźnego dla innych ludzi, jednak dobrze wychowany nie będzie zagrażał nawet małym dzieciom, a każde polecenie swojego pana będzie wykonywał z przyjemnością.