Border teriery są rasą psów zaklasyfikowaną do grupy terierów, w sekcji terierów wysokonożnych. Border teriery pochodzą z pogranicza Anglii i Szkocji. Ich bliskimi krewnymi są psy rady bedlington i danie dinmont terier. Jako osobna rasa bordery zostały uznane przez Kennel Club w 1920 roku.

Umaszczenie border teriera występuje w kilku odcieniach. Do najpopularniejszych należy kolor typu grizzly, czyli kolor brązowy przesiany czarnym i szarym. Do innych odcieni sierści należy blutan, czyli czarny przesiany siwym i z brązowym podpalaniem oraz odcień pszeniczny. Włosy są twarde i sztywne, bardzo odporne na niekorzystne warunki atmosferyczne i na przemoczenie. Właśnie u borderów zachował się pierwotny rodzaj włosa, charakterystyczny dla psów z grupy terierów.

Od samego początku border teriery wykorzystywane były do polowań, szczególnie w charakterze norowca. Nie zawsze pracowały pojedynczo, tylko z myśliwym. Czasami polowały w sforze, współpracując przy tym z angielskimi foxhoundami, które były wyspecjalizowane w polowaniu na lisy. Obecnie pełnią przede wszystkim rolę psa towarzyszącego.

Border teriery są psami niezwykle aktywnymi, ciekawskie otoczenia, w którym przebywają i cieszą się ze zmian w swoim życiu. Bardzo towarzyskie i przywiązane do rodziny, tolerują także obecność innych psów, rzadko przejawiają agresję. Jednak przebywając z innymi zwierzętami, chociażby z kotami, mogą ujawić swój myśliwski instynkt i „polować” na nie. Bordery potrafią bardzo wysoko skakać, rozwijają też szybkie prędkości podczas biegu. Doskonale nadają się do trenowania psich sportów, na przykład agility, ale potrzebują przy tym ciągle nowych wyzwań. Łatwo podporządkowują się człowiekowi, ale zawsze zostaje w nich pewna doza niezależności. Kiedy czują się zmęczone, potrafią być uparte i odmawiają dalszej aktywności. Często zdarza się im siadać na trawie i obserwować wszystko, co dzieje się dookoła. Ze względu na swoje przyjacielskie w stosunku do ludzi nastawienie, wykorzystywane są w terapii dzieci i osób starszych, czasami są też przewodnikami osób niewidomych. Powinny być układane już od wieku szczenięcego.

Pielęgnacja ich sierści polega na regularnym trymowaniu i wyczesywaniu przynajmniej dwa razy w tygodniu. Można je trzymać w mieszkaniu, ale tylko pod warunkiem, że każdego dnia będą miały zapewnioną odpowiednią dawkę ruchu.