Cairn terrier to rasa zaklasyfikowana do sekcji terierów krótkonożnych. Cairn terier został wyhodowany w Inverness w Szkocji i jest uważany za jedną z najstarszych ras psów pracujących.

Za najstarszą hodowlę cairn terierów uważa się tą prowadzoną przez kapitana Macleoda z Drynoch, założoną na wyspie Skye w 1837 roku. Cairn terier jest przodkiem terierów szkockich. Nazwę „cairn” nadano z powodu specyficznych „posągów” ułożonych z kamieni, często spotykanych na terenie Szkocji – z tym przydomkiem terier odróżniał się od innego teriera występującego często na tym samym terenie, czyli skye teriera. Cairn teriery szybko zdobyły wielką popularność, którą cieszą się zresztą do dzisiaj, i można je było spotkać w większości gospodarstw wiejskich na terenie Szkocji. Głównym zadaniem tego psa było wyłapywanie szczurów i myszy. Rolę szczurołapa spełnia do dzisiaj, ale głównie pełni funkcję psa do towarzystwa.

Sierść cairn teriera jest odporna na niekorzystne warunki atmosferyczne. Podszerstek teriera jest krótki, gęsty i miękki, natomiast włosy okrywowe są również gęste, ale twarde i szorstkie. Dopuszczalna jest lekko pofalowana sierść. Umaszczenie jest szare, pszeniczne, rude albo prawie czarne. Na każdym z tych umaszczeń dozwolone są pręgowania. Przy jaśniejszych umaszczeniach preferowane są osobniki posiadające ciemne znaczenia umiejscowione na kufie oraz na uszach. Cairn teriery nie mogą być białe, czarne i łaciate podpalane. Sierść musi być regularnie wyczesywana aby usunąć martwe włosy, w przeciwnym razie włosy gorzej odrastają, przez co skóra psa ma słabszą ochronę.

Cairn terier to pies o bardzo wesołym usposobieniu, zawsze chętny do zabawy, obdarzony silnym instynktem łowieckim. Jest inteligentny, potrafi nauczyć się sztuczek i jest posłuszny wobec pana, choć zdarzają się mu chwile, gdy zachowuje się według własnego uznania i nie słucha się nikogo. Bardzo żywiołowy, potrafi się zachować spokojnie, ale raczej na krótko. Może bezpiecznie bawić się z dziećmi. Ma problemy z tolerowaniem innych psów, dlatego już od szczenięctwa powinien być przyuczany do przebywania w towarzystwie innych zwierząt. Codziennie musi być wyprowadzany na długie spacery, zwłaszcza jeśli jest trzymany w małym mieszkaniu. Powinien być poddawany regularnej kontroli zdrowia u weterynarza, ponieważ jest zagrożony kilkoma chorobami genetycznymi.