Kerry blue terrier należy do sekcji terierów wysokonożnych. Przez kilka wieków służył głównie do tępienia gryzoni i wielu prac w gospodarstwie wiejskim. Raczej niewiele wzmianek na temat tej rasy można znaleźć w dokumentach sprzed XX wieku.

Pierwszy opis pochodzi z 1847 roku, kiedy opisano w książce psa o maści niebieskawo-ciemnoszarej, z sierścią pokrytą plamkami i łatkami, z podpaleniem na łapach i kufie. Ponieważ najwięcej osobników tego typu żyło na terenie hrabstwa Kerry, nazwa ta posłużyła do określenia tej rasy psów. Niebieskie teriery hodowano też w innych regionach Irlandii, a na początku XX wieku w Dublinie powstał Dublin Blue Terrier Club. Od tego czasu kerry blue zdobywał coraz większą popularność, zwłaszcza wśród Irlandczyków. Coraz częściej organizowano też wystawy tych psów.

Według międzynarodowego wzorca rasy, kerry blue terier powinien mieć mocną i zwartą budowę ciała, proporcjonalną, dobrze rozwiniętą i umięśnioną sylwetkę. Głowa kerry blue powinna być mocna, ze średniej długości kufą. Nos musi być czarny, oczy ciemne i średniej wielkości, uszy małe i cienkie, skierowane do przodu. Szyja kerry blue powinna być dobrze osadzona i średnio długa. Klatka piersiowa głęboka, dość szeroka, średniej długości grzbiet o poziomej linii. Cienki ogon noszony jest do góry. Wszystkie kończyny są muskularne, z mocnymi stawami skokowymi.

Każdy dorosły kerry blue terier musi mieć umaszczenie niebieskoszare, a inne kolory są dyskwalifikujące. Szczeniaki rodzą się czarne i dopiero w ciągu następnych miesięcy ich sierść nabiera charakterystycznego dla tej rasy odcienia. Sierść teriera jest miękka, gęsta i falista. Powinna być regularnie przystrzygana aby zachować swój pożądany kształt.

Jak wiele innych terierów, tak i kerry blue nadaje się do różnych zadań i prac. Poluje na wydry, tępi szczury i myszy, skutecznie pilnuje gospodarstwa. W rodzinnej Irlandii kerry blue często pracuje jako pies policyjny. Oprócz tego, można go wykorzystać przy terapii osób chorych. Ze względu na swoją zwinność i szybkość, nadają się do trenowania agility. Bardzo lubią się bawić, są wesołe i energiczne. Zwykle są psem jednego właściciela, ale wymagają konsekwentnego i umiejętnego prowadzenia. Nie mogą być traktowane agresywnie, a ich tresura powinna być dopasowana do psów tej rasy. Nie tolerują obcych psów, dlatego muszą być od małego socjalizowane.