Sealyham terrier to rasa należąca do grupy terierów, w sekcji terierów niskonożnych. Jego ojczyzną jest Walia, a swoją nazwę rasa zawdzięcza kapitanowi Johnowi Edwardsowi, który pochodził z Sealyham.

Marzeniem kapitana było stworzenie psa niewielkich rozmiarów, inteligentnego, energicznego i nie wymagającego skomplikowanej opieki i pielęgnacji. Swoje działania hodowlane dokładnie opisywał, dzięki czemu wiadomo, w jaki sposób udało mu się stworzyć tą odmianę teriera. Do krzyżówek Edwards użył walijskiego Corgi Pembroke, cheschire teriera, dandie dinmont teriera oraz foksteriera szorstkowłosego. Psy były poddawane ostrej selekcji. Wszystkie psy, niezależnie od płci, jeśli po ukończeniu siódmego miesiąca życia bały się wejść do lisiej nory, zostawały zabijane. Ostatecznie rasa została uznana w 1911 roku. Początkowo, jak praktycznie wszystkie teriery, sealyham był wykorzystywany głównie przez myśliwych. Gdy polowanie stało się zabronione w większości krajów, teriery stały się psami do towarzystwa i psami rodzinnymi. W pewnym momencie sealyhamy stały się bardzo modne wśród gwiazd filmowych i w związku z tym cieszyły się sporą popularnością nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale również w Stanach Zjednoczonych. Obecnie jest to rasa poważnie zagrożona wyginięciem.

Rozmiary sealyhamów różnią się między sobą w zależności od kraju, w którym zostały wyhodowane, ale generalnie nie mogą przekraczać 30 centymetrów wzrostu. Długość psa powinna być mniej więcej taka sama jak jego wysokość. Sealyhamy są dość mocno zbudowane. Osobniki płci męskiej ważą więcej niż suki. Ich umaszczenie jest zawsze śnieżnobiałe, ale dopuszczalne są niewielkie znaczenia w kolorze żółtym, czarnym, brązowym, niebieskim. Duże znaczenia i pręgowanie są uznawane za wadę.

Usposobienie sealyhama zmienia się wraz z wiekiem. Młode szczeniaki są bardzo aktywne i energiczne, ale z wiekiem, gdy stają się dorosłe, zamieniają się w typowego pieska kanapowego, który nie przepada za dużym wysiłkiem i większość czasu spędza na odpoczynku. Jednak w każdym wieku wymagają codziennych spacerów, w przeciwnym razie mogą nadmiernie utyć. Ich sierść jest długa i gładka, może być też fantazyjnie przystrzygana, zwłaszcza na głowie, jeśli psy biorą udział w wystawie. Wymagają starannej pielęgnacji, a nieprzycinana sierść może stać się z czasem zbyt miękka.