Kuvasz

Opublikowano w Psy pasterskie

Kuvasz węgierski jest rasą zaklasyfikowaną do sekcji psów pasterskich. Jest to bardzo stara rasa, której przodkami mogą być psy hodowane przez starożytnych Sumerów, żyjące kilka tysięcy lat temu. Na terenie Węgier kuvasze pojawiły się w XIII wieku. Przyprowadzili je ze sobą Kumanowie, którzy w tym czasie przybyli do tej części Europy. Profesjonalna hodowla kuvaszy rozpoczęła się dopiero na początku XX wieku, jednak w trakcie drugiej wojny światowej nastąpił znaczny spadek zainteresowania tą rasą i dopiero po jej zakończeniu podjęto na nowo prace mające na celu przywrócenie ciągłości rasy.

Kuvasz
Kuvasz (by christian.parente )

Komondor

Opublikowano w Psy pasterskie

Komondor jest psem z grupy psów pasterskich i zaganiających, należący do sekcji psów pasterskich. Ojczyzną jego pochodzenia są Węgry, a pierwsze wzmianki o psach tej rasy można spotkać już w XVI-wiecznej literaturze, gdzie komondory opisane są jako psy pilnujące stada bydła. Selektywna hodowla komondorów, z prowadzeniem pełnej dokumentacji, rozpoczęła się w 1910 roku. Już w 1925 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna uznała rasę komondorów i nadała jej wzorzec o numerze 53.

Tym, co najbardziej wyróżnia komondory na tle innych psów to jego bardzo charakterystyczna szata. Pod tym względem komondory przypominają trochę psy rasy puli. Sierść komondora przypomina bardzo gęste dredy – długie włosy filcują się i skręcają w sznurki. Dzięki takiej nietypowej sierści komondory zyskały sierść, która bardzo dobrze chroniła przez mrozem, ale i przed wysokimi temperaturami.

Komondory to psy o raczej trudnym charakterze. Mają tendencję do dominowania i bywają nieposłuszne. Powinni więc zajmować się nim tylko doświadczeni właściciele, potrafiący odpowiednio ułożyć i wyszkolić psa. Jak większość psów pasterskich, komondory są nieufne wobec obcych i mogą dość nieprzyjaźnie reagować na ich obecność, jednak rzadko bywają agresywne i groźne dla ludzi.

Komondorów w ogóle się nie czesze. Pielęgnacja sierści polega na rozdzielaniu dredów, tak aby każdy sznurek na całej swojej długości był swobodny. Dredy tworzą się około ósmego, dziewiątego miesiąca życia. Praktycznie na całym ciele sznurki robią się samoistnie, ale włosy na grzbiecie i zadzie psa potrzebują pomocy człowieka przy skręcaniu w dredy. Kąpiel komondora jest bardzo kłopotliwa, dlatego stosuje się ją rzadko. Mokrych sznurków nie można zostawić aby same wyschły, bo proces ten zajmie nawet kilka dni i może doprowadzić do oparzeń na skórze. Zwykle psa kąpie się „częściowo”, myjąc tylko łapy albo okolice pyska. Przy oczyszczaniu sierści trzeba pamiętać o starannej pielęgnacji łap i uszu. W sierści na łapach mogą się zaplątać przeróżne ciała obce przeszkadzające psu, z których usunięciem zwierzę samo sobie nie poradzi.

Komondory nie są obarczone żadną poważną chorobą genetyczną, choć może u nich pojawić się typowa dla dużych psów dysplazja stawów biodrowych. Są też odporne na trudne warunki atmosferyczne. Nie jest to jednak rasa ciesząca się dużą popularnością we współczesnych czasach.

Górski pies pirenejski

Opublikowano w Psy pasterskie

Pirenejski pies górski to rasa psów należących do grupy psów w typie sznaucera i pinczera, molosowatych i szwajcarskich psów pasterskich. Zaklasyfikowany do sekcji psów molosowatych. Przeciętnie żyją 10 do 12 lat.

Pyrenean Mountain Dog
Pyrenean Mountain Dog (by Andrew Wright2009 )

Górski pies pirenejski jest bardzo starą rasą. Jego hodowlą zajmowali się Baskowie mieszkający na ziemiach w pobliżu Pirenejów. Krewnymi pirenejczyków są duże psy stróżujące, między innymi Kuvasz, owczarek anatolijski czy nasz rodzimy owczarek podhalański. Górski pies pirenejski jest pokryty długim i bardzo gęstym włosiem, dzięki czemu doskonale radzi sobie nawet podczas dużych mrozów. Najczęściej spotykane jest białe umaszczenie, ale dopuszczalna jest również sierść biało-szara, bladożółta i wilcza.

Berneński pies pasterski – berneńczyk

Opublikowano w Psy pasterskie

Berneński pies pasterski jest rasą należącą do sekcji szwajcarskich psów pasterskich. Jego przodkowie przybyli do Szwajcarii z rzymskimi legionami, choć archeologom udało się znaleźć dowody na to, że psy te mogły mieszkać na ziemiach szwajcarskich jeszcze przed pojawieniem się tam Rzymian.

Berneńskie psy pasterskie jako osobną rasę odkryto na przełomie XIX i XX wieku. Używano ich do zaganiania stada, ale także do stróżowania gospodarstwa i pilnowania innych zwierząt hodowlanych. Kiedy w Szwajcarii masowo zaczęły powstawać serownie, berneńczyków używano także do ciągnięcia wózków z nabiałem. Psy te były opisywane jako duże i masywnie zbudowane zwierzęta, często o czarnej sierści. Ciemne psy były najchętniej wybierane przez gospodarzy, ponieważ wierzono wtedy, że czarne psy skutecznie odpędzają złe moce.

W XIX wieku w miejscowości Dürrbach jeden z oberżystów zajmował się hodowlą i sprzedażą berneńczyków. Właśnie w tym czasie pojawiła się pierwsza oficjalna nazwa dla tej rasy - Dürrbachler. W 1899 roku założono Związek Kynologiczny „Berna”, który zrzeszał hodowców psów działających na terenie kantonu berneńskiego. Kilka lat później na międzynarodowej wystawie psów w Bernie rasa ta została pokazana szerszej publiczności i zyskała aprobatę środowiska kynologicznego. Berneńczykami zaczęły się też interesować osoby nie związane z farmerstwem. W zdobyciu większej popularności berneńczykom przeszkodziły bernardyny. Berneńczyków powoli ubywało, ale rasę udało się odratować. Pierwszy wzorzec tej rasy opublikowano w 1907 roku, a nazwę Dürrbachler zmieniono na berneński pies pasterski.

Berneńczyk jest duży i mocno zbudowany, ale bez poczucia ociężałości. Ogon jest mocno owłosiony i trzymany w różnych pozycjach, w zależności od rodzaju aktywności psa. Oczy się owalne, w kolorze ciemnobrązowym, a uszy wysoko osadzone, zawsze opadnięte na policzki. Głowa jest duża, ale proporcjonalna w stosunku do reszty ciała. Kufa jest średniej długości, z prostym grzbietem nosa. Włosy berneńczyka są długie i błyszczące, w kruczoczarnym kolorze z brązowo-czerwonymi podpaleniami.

Berneńczyki mają łagodne usposobienie, potrzebują dużo ruchu i stałego towarzystwa człowieka. Nie są agresywne wobec obcych, ale dobrze spełniają rolę psa stróżującego. Rasa ta sprawdza się też w terapii osób niepełnosprawnych oraz w służbie ratowniczej. Nie lubią wysokich temperatur.

Walijski Corgi Cardigan i Pembroke

Opublikowano w Psy pasterskie

Welsh Corgi Cardigan to rasa psów należąca do sekcji psów pasterskich. Razem z Welsh Corgi Pembroke zostały sprowadzone na Wyspy Brytyjskie przez Wikingów. Obie te rasy mają wspólnych przodków, a do ich rozwoju w największym stopniu przyczynili się Walijczycy. Nazwa „Welsh Corgi” najprawdopodobniej wywodzi się od walijskiego słowa „corrci”, które oznaczało „karłowatego psa”. Rasa ta cieszyła się sporym uznaniem nie tylko wśród farmerów, ale również na dworze królewskim – Welsh Corgi były ulubieńcami między innymi angielskiego króla Ryszarda I.

Głowa Welsh Corgi Cardigan przypomina swoim kształtem głowę lisa. Jest dość szeroka między uszami, a stop jest średnio zaznaczony. W pobliżu nosa kufa jest zwężona, a trufla jest zawsze koloru czarnego. Średniej wielkości oczy są zawsze ciemne, z wyjątkiem psów z marmurkowym umaszczeniem, które mogą się pochwalić niebieskimi tęczówkami. Uszy są dość duże w stosunku do głowy, mają zaokrąglone końce i praktycznie zawsze są w pozycji stojącej. Szyja psa jest w miarę krótka, ale dobrze rozwinięta i muskularna. Tułów Welsh Corgi jest mocno zbudowany, długi w stosunku do wysokości psa, z prostą linią grzbietu oraz z szeroką i głęboką klatką piersiową. Ogon jest osadzony na linii grzbietu, długi i pokryty włosami, od zawsze zostawiany w naturalnej formie bez podcinania. Sierść Welsh Corgi jest krótka, ale bardzo dobrze chroni nawet przed niesprzyjającymi warunkami atmosferycznymi. U tej rasy spotyka się wiele umaszczeń: tricolor, tricolor pręgowane, pręgowane, rude, śniade, marmurkowe, czarno-białe, blue merle. Jedynym warunkiem przy odcieniu umaszczenia jest to, aby białe plamy nie zajmowały więcej niż 30 procent pokrycia włosowego. Linieją, ale są łatwe w pielęgnacji.

Welsh Corgi Cardigan mają spokojniejszą naturę od Pembroke. Są inteligentne, szybko i chętnie się uczą. Lubią towarzystwo ludzi, ale w stosunku do innych psów potrafią się zachowywać agresywnie. Welch Corgi cechuje odwaga i śmiałość. Przywiązują się mocno do swojego właściciela i reszty rodziny, ale wymagają umiejętnego prowadzenia. Socjalizacja psa tej rasy powinna się rozpocząć już w okresie szczenięcym, w przeciwnym razie Corgi może sprawiać kłopoty. Cardigany dobrze sobie radzą w psim sporcie, używano ich także jako pomocników ekip ratowniczych. Zwykle używano ich do pilnowania gospodarstwa domowego, tępienia gryzoni i do zaganiania bydła.