West highland white terier

Opublikowano w Teriery

West Highland White Terrier to rasa należąca do sekcji terierów krótkonożnych. Jej przodkiem jest cairn terier, a pierwsze wzmianki o tej rasie pochodzą z XVII wieku. Początkowo białe osobniki uznawane były za niezdatne do polowań, dopiero w XIX wieku zaczęto je selekcjonować i na ich podstawie tworzyć nową rasę.

West Highland White Terrier
West Highland White Terrier (by Frederike_W )

Wzorzec rasy określa West highland white teriera jako małego, energicznego, nieco zarozumiałego, ale bardzo wesołego i odważnego. Jego głowa jest dość szeroka, z krótką kufą, która nie może być szpiczasta. Szczęki białego highlanda są mocnei dobrze rozwinięte. Nos, powieki oraz fafle muszą być zawsze czarne. Pies jest mocno zbudowany, przy czym suki mają nieco delikatniejszą sylwetkę.

Terier walijski

Opublikowano w Teriery

Terier walijski to rasa należąca do sekcji terierów wysokonożnych. Jego bliskim kuzynem jest lakeland terier. Terier walijski jest dość starą rasą, pochodzącą od foksteriera i black and tan teriera.

Welsh Terrier
Welsh Terrier (by kazg5 )

Jest bardzo podobny z wyglądu do airedale teriera. Głównym zadaniem teriera walijskiego było w dawnych czasach towarzyszenie człowiekowi podczas polowań, gdzie zajmował się wypłaszaniem lisów z nor. Obecnie trzymany jest przede wszystkim jako pies do towarzystwa, ale zdarza się, że jest jeszcze wykorzystywany do myślistwa, głównie przy polowaniu na dziki.

Terier irlandzki

Opublikowano w Teriery

Terier irlandzki jest zaklasyfikowany w sekcji terierów wysokonożnych. Pochodzi z Irlandii, gdzie ustanowiono pierwszy na świecie klub tej rasy. W XIX wieku ustanowiono, że jedynym umaszczeniem dla terierów irlandzkich jest kolor czerwony. W Polsce jest to rasa mało popularna i rzadko występująca. Ogólnie rasa terierów irlandzkich cieszy się dobrym zdrowiem.

Terier irlandzki jest psem średniej wielkości, o sylwetce w kształcie prostokąta. Szyja psa jest długa, grzbiet prosty i mocno umięśniony. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta, brzuch podciągnięty. Kończyny teriera irlandzkiego są średniej długości, idealnie proste, mocno zbudowane i umięśnione. Podczas chodzenia terier irlandzki energicznie wyrzuca kończyny przed siebie. Ogon jest długi i pokryty gęstą sierścią, noszony wysoko, ale w miarę prosto. Uszy są w kształcie litery „V”, załamane w połowie do przodu. Nos zawsze powinien być czarny. Maksymalna wysokość teriera irlandzkiego wynosi 45 centymetrów. Dorosłe psy ważą mniej więcej od 12 do 13 kilogramów, a duki są jeden, dwa kilogramy lżejsze.

smerikal
smerikal(by David Murray )

Sierść teriera irlandzkiego jest ściśle przylegająca do ciała, szorstka i gruba. Natomiast podszerstek jest delikatny i krótki. Pies posiada typową dla terierów brodę na kufie. Mimo jednolitego umaszczenia, czerwona sierść może być w różnych odcieniach. Najcenniejsza jest sierść o odcieniu słomy pszennej. Dopuszczalne są białe znaczenia na piersi, jednak białe plamki na łapach uznawane są za wadę. Sierść teriera irlandzkiego jest mało wymagająca w pielęgnacji, ale konieczne jest systematyczne trymowanie.

Jodie Wilson
Jodie Wilson(by David Murray )

Terier irlandzki jest psem łagodnym, przyjaznym wobec ludzi, może się jednak zachowywać agresywnie w stosunku do innych psów, szczególnie tych płci męskiej. odznacza się siłą i odpornością na trudne warunki. Jest bardzo odważny, ma silnie rozwinięty instynkt myśliwski, a podczas polowania albo walki jest zawzięty i nieustępliwy, przez co zyskał nawet przydomek „czerwony diabeł”. Psy tej rasy mocno przywiązują się do swojego właściciela, są jemu wierne i posłuszne. Są inteligentne, szybko się uczą, ale wymagają specjalnej tresury, ułożonej właśnie dla wychowywania terierów. Jeśli poświęca się im dużo uwagi, nie sprawiają kłopotów wychowawczych. Potrzebuje codziennej dawki ruchu, ale może być trzymany w mieszkaniu, jeśli będzie miał zapewnione regularne spacery.

Zobacz galerie rasy Terier Irlandzki:

 

 

Terier dandie dinmont

Opublikowano w Teriery

Dandie Dinmont terrier to rasa psów należąca do grupy terierów krótkonożnych. Rasa narodziła się na terenach granicznych między Szkocją i Anglią. Psy zostały wyhodowane głównie do polowań na wydry i borsuki. Nazwa dandie dinmont została zaczerpnięta z literatury - tak właśnie nazywał się farmer z książki Waltera Scotta.

Autorowi zawdzięczamy także nazwanie poszczególnych kolorów sierści terierów, które pochodzą od imion, jakie nosiły psy farmera. Po raz pierwszy na wystawie pojawiły się pod koniec XIX wieku i od tej pory zdobywały coraz większą popularność. Rasa została zaakceptowana jako samodzielna w 1888 roku przez American Kennel Club. Równo dwadzieścia lat później uznana została przez United Kennel Club.

Dandie dinmont terier jest psem niskim, o wzroście maksymalnie 28 centymetrów. Waży około 8 do 11 kilogramów. Ta odmiana teriera wyróżnia się długą sylwetką i krótkimi kończynami. Głowa psa jest dość duża, ale pozostaje w proporcji do reszty ciała. Terier ma ciemne oczy o bystrym spojrzeniu. Wygląda na drobnego psa, ale ma mocną budowę kości i jest dość mocno umięśniony. Porusza się energicznie i płynnie. Ma długi ogon, pokryty obfitą sierścią, złożoną z gęstego podszerstka oraz z włosa okrywowego, prostego, szorstkiego i twardego w dotyku. Występuje w dwóch umaszczeniach, szarym, zwanym pieprzem oraz brązowym, nazywanym musztardą. Oczy są średniej wielkości, w ciemnobrązowym kolorze. Uszy są nisko osadzone i zwisające. Na czubku głowy występuje typowa dla tej rasy bujna grzywka, a w okolicach nosa tworzą się dłuższe wąsy i bródka. Dłuższe włosy występują także na szyi, przedniej części piersi i na bokach.

Pets Adviser
Pets Adviser(by Pets Adviser )

Dandie dinmont terier jest bardzo czułym i oddanym psem. Świetnie czuje się w towarzystwie człowieka i źle znosi długą rozłąkę z domownikami. Jest idealnym psem do towarzystwa. Jest bardzo żywy, chętny do zabawy, ale potrafi zachowywać się uparcie i okazywać swoje niezależne myślenie. Są odważne, śmiałe w stosunku do ludzi, ale nigdy nie zachowują się wobec nich agresywnie, jedynie wobec obcych okazują rezerwę. Potrafią stanąć w obronie członków swojej rodziny i są dobrymi psami stróżującymi. Mogą się bawić z dziećmi, ale nie lubią być traktowane przez nie jak zabawki. Do innych psów mogą się odnosić wrogo, zwłaszcza jeśli nie były socjalizowane.

Dandie dinmont terier jest obecnie jedną z najrzadszych ras, a międzynarodowe stowarzyszenia kynologiczne uznały tą rasę za zagrożoną wymarciem.

Terier australijski

Opublikowano w Teriery

Terier australijski zaklasyfikowany jest do grupy terierów, w sekcji terierów krótkonożnych. Mimo przydomka „australijski”, jego przodków należy szukać w Wielkiej Brytanii. Właśnie z Anglii przywieziono do Australii na początku XIX wieku psy w typie terierów, które wykorzystywano głównie do tępienia myszy i szczurów.

Terier australijski wywodzi się od tej samej rasy psów, które dały początek rasie cairn terierów, skye terierów, Yorkshire terierów i danie dinmont terierów. Wymienionych ras używano też do krzyżówek, w wyniku których wykształciły się teriery australijskie. Profesjonalna hodowla została rozpoczęta pod koniec XIX wieku, kiedy powstał pierwszy klub tej rasy. Niedługo potem psy zostały oficjalnie uznane przez Kennel Club. W Stanach Zjednoczonych teriery australijskie wpisano na listę uznanych ras dopiero w 1960 roku. W Polsce rasa ta nie cieszy się zbyt dużą popularnością.

Teriery miniaturowe są bardzo energiczne, żywiołowe i czujne, dlatego bardzo dobrze nadają się na psy stróżujące. Mają w sobie silnie rozwinięty instynkt łowiecki i potrafią się zachowywać agresywnie w stosunku do innych psów, jeśli nie będą wcześniej odpowiednio socjalizowane – dotyczy to zwłaszcza osobników płci męskiej przebywających w towarzystwie innych samców. Mimo niewielkich rozmiarów, mają tendencję do okazywania dominacji, cenią sobie też pewną niezależność. Są bardzo inteligentne, podatne na naukę, ale muszą być odpowiednio prowadzone i w żadnym razie nie sprawdzi się w ich przypadku tak zwana twarda tresura. Lubią towarzystwo ludzi, potrzebują sporej dawki uwagi i chętnie się bawią. Można je trzymać w warunkach miejskich, ale trzeba im zapewnić codzienną porcję ruchu. Nadają się także do uprawiania psich sportów typu agility. Szybko się adaptują w nowych warunkach i całkiem dobrze znoszą wszelkie zmiany.

Terier australijski jest niski i dość lekki. Ma krótkie, ale mocno zbudowane kończyny. Jego sierść składa się z podszerstka i włosa okrywowego, wymaga regularnego czesania ale nie musi być trymowana. Włosy są najdłuższe na grzbiecie, bokach i głowie. Terier miniaturowy występuje w wielu umaszczeniach. Dopuszczalne są małe, jaśniejsze znaczenia. Ogon jest noszony zwykle do góry.

Rasa ta odznacza się dość dobrym zdrowiem. Najbardziej typowe schorzenia dla teriera australijskiego to problemy ze skórą i stawami, zdarzają się także infekcje uszu.