Sealyham terier

Opublikowano w Teriery

Sealyham terrier to rasa należąca do grupy terierów, w sekcji terierów niskonożnych. Jego ojczyzną jest Walia, a swoją nazwę rasa zawdzięcza kapitanowi Johnowi Edwardsowi, który pochodził z Sealyham.

Marzeniem kapitana było stworzenie psa niewielkich rozmiarów, inteligentnego, energicznego i nie wymagającego skomplikowanej opieki i pielęgnacji. Swoje działania hodowlane dokładnie opisywał, dzięki czemu wiadomo, w jaki sposób udało mu się stworzyć tą odmianę teriera. Do krzyżówek Edwards użył walijskiego Corgi Pembroke, cheschire teriera, dandie dinmont teriera oraz foksteriera szorstkowłosego. Psy były poddawane ostrej selekcji. Wszystkie psy, niezależnie od płci, jeśli po ukończeniu siódmego miesiąca życia bały się wejść do lisiej nory, zostawały zabijane. Ostatecznie rasa została uznana w 1911 roku. Początkowo, jak praktycznie wszystkie teriery, sealyham był wykorzystywany głównie przez myśliwych. Gdy polowanie stało się zabronione w większości krajów, teriery stały się psami do towarzystwa i psami rodzinnymi. W pewnym momencie sealyhamy stały się bardzo modne wśród gwiazd filmowych i w związku z tym cieszyły się sporą popularnością nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale również w Stanach Zjednoczonych. Obecnie jest to rasa poważnie zagrożona wyginięciem.

Rozmiary sealyhamów różnią się między sobą w zależności od kraju, w którym zostały wyhodowane, ale generalnie nie mogą przekraczać 30 centymetrów wzrostu. Długość psa powinna być mniej więcej taka sama jak jego wysokość. Sealyhamy są dość mocno zbudowane. Osobniki płci męskiej ważą więcej niż suki. Ich umaszczenie jest zawsze śnieżnobiałe, ale dopuszczalne są niewielkie znaczenia w kolorze żółtym, czarnym, brązowym, niebieskim. Duże znaczenia i pręgowanie są uznawane za wadę.

Usposobienie sealyhama zmienia się wraz z wiekiem. Młode szczeniaki są bardzo aktywne i energiczne, ale z wiekiem, gdy stają się dorosłe, zamieniają się w typowego pieska kanapowego, który nie przepada za dużym wysiłkiem i większość czasu spędza na odpoczynku. Jednak w każdym wieku wymagają codziennych spacerów, w przeciwnym razie mogą nadmiernie utyć. Ich sierść jest długa i gładka, może być też fantazyjnie przystrzygana, zwłaszcza na głowie, jeśli psy biorą udział w wystawie. Wymagają starannej pielęgnacji, a nieprzycinana sierść może stać się z czasem zbyt miękka.

Norfolk terier i Norwich terier

Opublikowano w Teriery

Norwich terier to rasa psów zaklasyfikowana w sekcji terierów krótkonożnych. Rasa narodziła się w regionie East Anglia, położonym na południu Wielkiej Brytanii w hrabstwie Norfolk. Jako osobną rasę wyodrębnioną z Norwich terierów Norfolk teriery uznano w Wielkiej Brytanii w roku 1963, a w Stanach Zjednoczonych 16 lat później. Norwich teriery wyhodowano do zadań związanych z tępieniem szkodników. Do ich popularyzacji w Wielkiej Brytanii w dużym stopniu przyczynili się studenci Uniwersytetu Cambridge, na terenie którego psy te skutecznie tępiły myszy i szczury.

Norwich terier są psami małych rozmiarów, ale nie brakuje im odwagi. Są bardzo inteligentne i pojętne. Zdarza się, że bywają uparte, ale nie zachowują się agresywnie. Nie są też nieśmiałe czy strachliwe. Obdarzone dużym temperamentem, potrzebują aktywnego trybu życia. Zachowały pewną dozę niezależności, ale cenią sobie towarzystwo człowieka i lubią pieszczoty. Umiejętnie prowadzone, będą posłuszne wobec swojego właściciela, do którego mocno się przywiązują. Nie nadają się do trzymania na podwórku, zwłaszcza w niekorzystnych warunkach atmosferycznych. W przeciwieństwie do wielu małych piesków, nie są przesadnie szczekliwe i szczekają w zasadzie tylko wtedy, gdy wyczuwają zagrożenie. Są dobrymi psami stróżującymi. Ponieważ przez długie lata były hodowane jako psy polujące, może się w nich „uaktywnić” instynkt łowcy jeśli spotka na swojej drodze małe zwierzątka, ale przyzwyczajony do ich obecności od szczenięctwa nie będą przejawiały agresji. Lubią zabawy z małymi dziećmi, wobec których są bardzo cierpliwe.

Norwich terier jest psem małym, ale silnym, o mocnej budowie ciała. Pokryte są gęstym włosem, długim i prostym albo lekko falistym. Występują w wielu umaszczeniach, między innymi w kolorze rudym, czerwonym, rudo-czarnym, czarnym podpalanym. Udało się także wyhodować Norwicha o umaszczeniu blue, a jeden z pięciu osobników w tym kolorze jest zarejestrowany w Polsce. sierść Norwich teriera wymaga starannej i systematycznej pielęgnacji, w tym również trymowania. Norwich teriery nie są w Polsce szczególnie popularne. Rasowe psy pojawiły się dopiero w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku i od tej pory jednego roku rodzi się tylko 2 do 3 miotów tej rasy. Norfolk terier cierpi na szczególny rodzaj epilepsji, która jest chorobą genetyczną, dlatego z dalszej hodowli wyklucza się osobniki obarczone tą przypadłością.

Manchester terier

Opublikowano w Teriery

Manchester terier jest rasą psów zaklasyfikowaną do grupy terierów, w sekcji terierów wysokonożnych. Ich historia zaczęła się w Anglii, gdzie w 1800 roku kraj ten trapiła prawdziwa plaga szczurów. Ich tropienie i zabijanie stało się wręcz dyscypliną sportową, potrzebne więc były psy, które potrafiłyby w jak najkrótszym czasie unieszkodliwić jak największą liczbę gryzoni.

Taki cel przyświecał Johnowi Hulme, który był wielkim miłośnikiem psich wyścigów i walk ze szczurami. Skrzyżował on pewnego mieszańca teriera z whippetem – z tej krzyżówki miał powstać pies typowo sportowy, który łączyłby w sobie jednocześnie dużą zwinność i zawziętość. Hodowcy udało się wprowadzić owe założenia w życie i po wielu próbach udało się wyhodować właśnie taką rasę. Powstały w ten sposób Manchester terier osiągał bardzo dobre wyniki w łapaniu szczurów, a kiedy na początku XIX wieku sporą popularność zdobyły walki psów, Manchester terier również spełniał oczekiwania organizatorów walki. Aby zapobiec poważnym urazom, uszy manchestera kopiowano.

Nazwę „Manchester” ta odmiana teriera zapożyczyła od nazwy miasta, w którym osobniki nowej rasy występowały najliczniej. Zaczęła ona powszechnie obowiązywać około roku 1980. Ponieważ chciano uzyskać jeszcze mniejsze odmiany, Manchestery zaczęto krzyżować z psami rasy Chihuahua, jednak nowonarodzone osobniki często miały poważne wady w budowie ciała. Te małe Manchester teriery służyły głównie do penetrowania lisich nor w trakcie polowania. Ze względu na swoje małe gabaryty, Manchester teriery nie były w stanie biegać tak szybko, jak duże psy gończe, dlatego myśliwi wozili je ze sobą w specjalnych skórzanych sakwach. Współcześnie Manchester terier jest psem do towarzystwa.

W Ameryce Północnej znane są dwie odmiany manchestera. Toy Manchester terier jest kopią standardowego manchestera, tyle że mniejszych rozmiarów. Natomiast w Anglii obie te odmiany traktowane są jako dwie odrębne masy. Manchester terier jest najczęściej umaszczenia czarnego podpalanego. Jego sierść jest gładka i krótka, nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Manchester terier od samego początku był towarzyszem człowieka, dlatego jest do niego bardzo przyjaźnie nastawiony, mocno się przywiązuje i nie przejawia agresji. Są bardzo aktywne i żywiołowe, chętnie się bawią i dobrze znoszą warunki mieszkaniowe.

Lakeland terier

Opublikowano w Teriery

Lakeland Terrier jest rasą należącą do sekcji terierów wysokonożnych. Pochodzi z Anglii i jest wynikiem krzyżówki bedlingtona i old english wirehaired teriera. Lakeland teriery były wykorzystywane przede wszystkim do polowań na wydry, lisy i borsuki.

Z wyglądu lakeland terier wyróżnia się „kwadratową” budową ciała i jest jedną z najmniejszych odmian terierów. Przypomina dość mocno teriera walijskiego, ale jest nieco mocniej zbudowany. Budowa lakelanda jest zwarta i maksymalnie pies może mierzyć 37 centymetrów. Jego głowa jest dość duża w stosunku do reszty ciała, głównie z powodu obfitszego owłosienia. Lakeland ma także charakterystyczne wąsy i brodę. Sierść na nogach jest dłuższa od włosów pokrywających tułów i szyję.

Ogon jest dość długi, podniesiony do góry i noszony prosto. Uszy w kształcie litery „V” są oklapnięte do przodu. Oczy małe, okrągłe, zawsze ciemnego koloru, jedynie u psów z jasnym umaszczeniem dopuszczalne są jaśniejsze tęczówki. Sierść powinna być co jakiś czas przystrzygana, mniej więcej raz na trzy-cztery miesiące. Szczególnie dużo uwagi poświęca się strzyżeniu lakelandów biorących udział w wystawie psów.

Futro lakelanda jest gęste, dzięki czemu pies ma bardzo dobrą ochronę przed niekorzystną pogodą i może bezpiecznie przedzierać się przez krzaki. Najczęściej spotykane umaszczenie to sierść w kolorze czarnym, czarnym podpalanym, rudym i pszenicznym. Niezależnie od późniejszego umaszczenia, szczeniaki zwykle rodzą się całe ciemne.

Lakeland terier jest psem bardzo odważnym, ale pozbawionym agresji. Jest też pewny siebie i rzadko się zdarza, aby pies tej rasy zachowywał się nieśmiało. Jest bardzo czujny, zdecydowany, szybko reaguje, ma tendencje do dominacji.

Toleruje małe dzieci i inne psy, ale powinien być wcześniej socjalizowany. Lakeland terier, jeśli chcemy aby pies był posłuszny i opanowany, wymaga odpowiedniej tresury, przystosowanej do wychowania terierów. Wadą lakelanda jest jego hałaśliwość, którą raczej trudno będzie nam opanować, nawet przy pomocy tresury. Ze względu na swoją wielką ruchliwość, lakeland potrzebuje codziennie sporej dawki ruchu, a pozbawiony zorganizowanych zajęć i zostawiany sam sobie, może zachowywać się nieodpowiednio. Dobrze sprawdza się w psich dyscyplinach sportowych, na przykład agility. Lakelandy mało chorują, są odporne i dożywają przeciętnie 12 lat.

Kerry blue terier

Opublikowano w Teriery

Kerry blue terrier należy do sekcji terierów wysokonożnych. Przez kilka wieków służył głównie do tępienia gryzoni i wielu prac w gospodarstwie wiejskim. Raczej niewiele wzmianek na temat tej rasy można znaleźć w dokumentach sprzed XX wieku.

Pierwszy opis pochodzi z 1847 roku, kiedy opisano w książce psa o maści niebieskawo-ciemnoszarej, z sierścią pokrytą plamkami i łatkami, z podpaleniem na łapach i kufie. Ponieważ najwięcej osobników tego typu żyło na terenie hrabstwa Kerry, nazwa ta posłużyła do określenia tej rasy psów. Niebieskie teriery hodowano też w innych regionach Irlandii, a na początku XX wieku w Dublinie powstał Dublin Blue Terrier Club. Od tego czasu kerry blue zdobywał coraz większą popularność, zwłaszcza wśród Irlandczyków. Coraz częściej organizowano też wystawy tych psów.

Według międzynarodowego wzorca rasy, kerry blue terier powinien mieć mocną i zwartą budowę ciała, proporcjonalną, dobrze rozwiniętą i umięśnioną sylwetkę. Głowa kerry blue powinna być mocna, ze średniej długości kufą. Nos musi być czarny, oczy ciemne i średniej wielkości, uszy małe i cienkie, skierowane do przodu. Szyja kerry blue powinna być dobrze osadzona i średnio długa. Klatka piersiowa głęboka, dość szeroka, średniej długości grzbiet o poziomej linii. Cienki ogon noszony jest do góry. Wszystkie kończyny są muskularne, z mocnymi stawami skokowymi.

Każdy dorosły kerry blue terier musi mieć umaszczenie niebieskoszare, a inne kolory są dyskwalifikujące. Szczeniaki rodzą się czarne i dopiero w ciągu następnych miesięcy ich sierść nabiera charakterystycznego dla tej rasy odcienia. Sierść teriera jest miękka, gęsta i falista. Powinna być regularnie przystrzygana aby zachować swój pożądany kształt.

Jak wiele innych terierów, tak i kerry blue nadaje się do różnych zadań i prac. Poluje na wydry, tępi szczury i myszy, skutecznie pilnuje gospodarstwa. W rodzinnej Irlandii kerry blue często pracuje jako pies policyjny. Oprócz tego, można go wykorzystać przy terapii osób chorych. Ze względu na swoją zwinność i szybkość, nadają się do trenowania agility. Bardzo lubią się bawić, są wesołe i energiczne. Zwykle są psem jednego właściciela, ale wymagają konsekwentnego i umiejętnego prowadzenia. Nie mogą być traktowane agresywnie, a ich tresura powinna być dopasowana do psów tej rasy. Nie tolerują obcych psów, dlatego muszą być od małego socjalizowane.