Foksterier szorstkowłosy

Opublikowano w Teriery

Foksterier szorstkowłosy to rasa zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Foksteriery hodowano już w XIV wieku. Brały wtedy udział w polowaniach, głównie w nagonkach na lisa, potrafiły też pracować pod ziemią przy wypłaszaniu lisa z nory.

Odmiana szorstkowłosa pojawiła się – w odróżnieniu od gładkowłosej – dość późno, bo około roku 1814. Powstanie tej odmiany zawdzięczamy angielskiemu hodowcy psów, Jackowi Russelowi, który zajmował się wieloma odmianami tych psów. Jednak gdy w 1875 roku powstał Fox Terrier Club, rasa foksterierów szorstkowłosych nie została przez jego członków uznana. Dopiero w 1913 roku, po założeniu Wire Fox Terrier Association, odmiana szorstkowłosa teriera stała się znacznie popularniejsza, a nawet wyparła swoich gładkowłosych krewniaków. W opisie psa zalegalizowano trymowanie sierści, dzięki czemu psy prezentowały się znacznie bardziej atrakcyjnie, a szorstka sierść okazała się lepszą ochroną przed niekorzystną pogodą i zębami innych zwierząt.

Podstawowym kolorem jest biel. Umaszczenie może być dowolne, ale nie uznaje się pręgowania i plam w kolorze czerwonym, czekoladowym i szarym. Szorstkie i twarde włosy foksteriera mają skłonność do skręcania się. Włosy muszą być tak gęste i ścisłe, aby nawet po rozgarnięciu sierści nie było widać gołej skóry psa. Podszerstek jest krótki i dużo delikatniejszy od okrywy. Sierść powinna być regularnie trymowana, z wyjątkiem brody i nóg, na których włosy są jedynie podcinane. Długość włosa na grzbiecie to około 3,5 centymetra, na bokach - maksymalnie 1,5 centymetra, a na głowie włosy mają tylko kilka milimetrów. Trymowanie powinno być przeprowadzone w kilku etapach, ponieważ sierść przyrasta nierównomiernie.

Foksterier szorstkowłosy musi mieć codziennie zapewnione długie spacery na świeżym powietrzu, podczas których będzie mógł się dobrze wybiegać. Pies w dalszym ciągu może być wykorzystywany przy polowaniach, zarówno przy wypłaszaniu, jak i przy tropieniu śladów. Nadaje się także do zabawy i pracy w wodzie. Foksterier szorstkowłosy jest obdarzony wielkim temperamentem, ale umiejętnie prowadzony będzie posłuszny i spokojny. Zazwyczaj jest to pies jednego właściciela i tylko jego się słucha, nawet mimo przywiązania do reszty rodziny. Wyróżnia się wesołym usposobieniem i ciekawością świata. Może być bojowo nastawiony w stosunku do innych psów.

Foksterier krótkowłosy

Opublikowano w Teriery

Foksterier krótkowłosy to pies zaklasyfikowany do sekcji terierów wysokonożnych. Występuje dość rzadko, zwłaszcza w porównaniu do swoich krewniaków, foksterierów szorstkowłosych. Rasa powstała w Wielkiej Brytanii, gdzie psy te były wykorzystywane do tępienia lisów zagrażających stadom owiec.

Głowa foksteriera jest dość wąska, z lekko zaznaczonym stopem i zwężającą się w kierunku nosa kufą. Nos jest czarny, niezależnie od umaszczenia. Szczęki są bardzo silne i dobrze rozwinięte. Małe oczy, o okrągłym kształcie, osadzone dość głęboko. Uszy są małe i opadają w stronę pyska. Szyja foksteriera jest sucha i dobrze umięśniona, szersza w miejscu, gdzie łączy się z barkami, pozbawiona fałd skórnych. Klatka piersiowa średnio szeroka, ale głęboka.

Grzbiet krótkiej długości, o prostej linii i zwartej budowie. Kończyny dobrze ukątowane, mocne i silne, z nisko umiejscowionymi stawami skokowymi. Ogon psa może być kopiowany, osadzony wysoko, noszony do góry, bez skręceń. Za wady uznaje się nos biały albo różowy, niedopuszczalne są także plamy w tych kolorach. Niedopuszczalne są także uszy stojące albo załamane do tyłu. Pies powinien być zbudowany proporcjonalnie, tak aby wyglądać na psa silnego, ale nie krępego.

Podstawowym umaszczeniem jest czysta biel, na której rozmieszczone są duże łaty w kolorze czarnym albo brązowym. Stosunkowo rzadko spotyka się foksteriery krótkowłose trzykolorowe albo całkowicie białe. Włos okrywowy jest prosty i gęsty, twardy w dotyku, przylegający do ciała psa. Generalnie psy tej rasy cieszą się dobrym zdrowiem i raczej nie są obarczone poważnymi schorzeniami genetycznymi. Ich pielęgnacja nie zajmuje czasu i nie jest skomplikowana. Ważne jest, aby zapewnić psu codzienną dawkę ruchu.

Foksterier krótkowłosy jest psem silnym, czujnym, odważnym, szybkim i wytrwałym. Ma wesołe usposobienie, lubi zabawy, ruch na świeżym powietrzu, chętnie pływa. Uwielbia swojego pana, przy którym stara się spędzać tak długo czasu, jak to tylko możliwe. Reaguje na ruch i zdarza mu się gonić za szybko poruszającymi się przedmiotami. Może być zagrożeniem dla małych zwierząt, które będzie chciał upolować. Jest posłuszny, ale może odmówić wykonania polecenia, które nie przypadło mu do gustu. Foksteriery krótkowłose słyną z tego, że są w stanie przenosić w pysku nawet bardzo duże przedmioty, na przykład drewnianą belkę.

Cairn terier

Opublikowano w Teriery

Cairn terrier to rasa zaklasyfikowana do sekcji terierów krótkonożnych. Cairn terier został wyhodowany w Inverness w Szkocji i jest uważany za jedną z najstarszych ras psów pracujących.

Za najstarszą hodowlę cairn terierów uważa się tą prowadzoną przez kapitana Macleoda z Drynoch, założoną na wyspie Skye w 1837 roku. Cairn terier jest przodkiem terierów szkockich. Nazwę „cairn” nadano z powodu specyficznych „posągów” ułożonych z kamieni, często spotykanych na terenie Szkocji – z tym przydomkiem terier odróżniał się od innego teriera występującego często na tym samym terenie, czyli skye teriera. Cairn teriery szybko zdobyły wielką popularność, którą cieszą się zresztą do dzisiaj, i można je było spotkać w większości gospodarstw wiejskich na terenie Szkocji. Głównym zadaniem tego psa było wyłapywanie szczurów i myszy. Rolę szczurołapa spełnia do dzisiaj, ale głównie pełni funkcję psa do towarzystwa.

Sierść cairn teriera jest odporna na niekorzystne warunki atmosferyczne. Podszerstek teriera jest krótki, gęsty i miękki, natomiast włosy okrywowe są również gęste, ale twarde i szorstkie. Dopuszczalna jest lekko pofalowana sierść. Umaszczenie jest szare, pszeniczne, rude albo prawie czarne. Na każdym z tych umaszczeń dozwolone są pręgowania. Przy jaśniejszych umaszczeniach preferowane są osobniki posiadające ciemne znaczenia umiejscowione na kufie oraz na uszach. Cairn teriery nie mogą być białe, czarne i łaciate podpalane. Sierść musi być regularnie wyczesywana aby usunąć martwe włosy, w przeciwnym razie włosy gorzej odrastają, przez co skóra psa ma słabszą ochronę.

Cairn terier to pies o bardzo wesołym usposobieniu, zawsze chętny do zabawy, obdarzony silnym instynktem łowieckim. Jest inteligentny, potrafi nauczyć się sztuczek i jest posłuszny wobec pana, choć zdarzają się mu chwile, gdy zachowuje się według własnego uznania i nie słucha się nikogo. Bardzo żywiołowy, potrafi się zachować spokojnie, ale raczej na krótko. Może bezpiecznie bawić się z dziećmi. Ma problemy z tolerowaniem innych psów, dlatego już od szczenięctwa powinien być przyuczany do przebywania w towarzystwie innych zwierząt. Codziennie musi być wyprowadzany na długie spacery, zwłaszcza jeśli jest trzymany w małym mieszkaniu. Powinien być poddawany regularnej kontroli zdrowia u weterynarza, ponieważ jest zagrożony kilkoma chorobami genetycznymi.

Miniaturowy bulterier

Opublikowano w Teriery

Bulterier miniaturowy to rasa, która jest mniejszą wersją bulteriera. Oba wzorce mają ten sam numer w klasyfikacji Międzynarodowej Federacji Kynologicznej. Miniaturowy bulterier wygląda więc dokładnie tak samo, jak jego większy krewniak, z tym wyjątkiem, że jest mniejszy.

Osobników tej rasy jest dość mało, głównie dlatego, że wiele psów jest wyższych niż dopuszczalny limit wzrostu określony we wzorcu. Z tego względu bulteriery miniaturowe są w ostatnich latach dość rzadkim gościem na wystawach psów rasowych.

Na początku rasa bulterierów miniaturowych była dość zróżnicowana pod względem koloru sierści i swoich wymiarów. Psy mogły być białe, pręgowane albo trójkolorowe. Odmiana jednolicie biała nazywana była także Coverwood Terriers, a nazwa ta pochodziła od hodowli, która specjalizowała się właśnie w czysto białych bulterierach.

Miniaturowy bulterier ma krótką i błyszczącą sierść, ściśle przylegającą do ciała, podobnie jak zwykłe bulteriery. Ich włosy nie wymagają szczególnie troskliwej pielęgnacji, wystarczy zwykła kąpiel od czasu do czasu i proste wyczesywanie sierści.

Na początku XX wieku bardzo dbano o to, by psy były jak najmniejsze, co w końcu doprowadziło do tego, że miniatury w coraz mniejszym stopniu przypominały bulteriery. W tego względu, złagodzono limity wagowe dla psów tej rasy. Waga miniaturowego bulteriera powinna być proporcjonalna do jego wzrostu. Mimo miniaturowego wzrostu, ten bulterier również charakteryzuje się mocną budową ciała i silnymi, muskularnymi kończynami i klatką piersiową. Głowa miniaturowego bulteriera ma typowy dla tej rasy kształt głowy, przypominający jajo. Oczy są osadzone blisko siebie i mają czujny, nieco groźny wygląd. Uszy, zakończone szpiczaście, zawsze są stojące, a oklapnięte traktowane są jako wada. Ogon średniej długości może być noszony w dowolnej pozycji, choć najczęściej jest opuszczony i lekko podkręcony.

Bulterier miniaturowy jest przyjaźnie nastawiony do człowieka, ale może być agresywny w stosunku do innych psów, nawet tych dużo większych. Mimo że dobrze ułożony bulterier ma raczej łagodną naturę, nie poleca się trzymania tej rasy w domu, gdzie mieszkają małe dzieci. Mogą być trzymane w mieszkaniach. Lubią się bawić, ale bywają też uparte. Źle znoszą wysokie temperatury, a podczas spacerów w upalne dni ich skóra powinna być dodatkowo chroniona przed promieniami słonecznymi.

Border terier

Opublikowano w Teriery

Border terieryrasą psów zaklasyfikowaną do grupy terierów, w sekcji terierów wysokonożnych. Border teriery pochodzą z pogranicza Anglii i Szkocji. Ich bliskimi krewnymi są psy rady bedlington i danie dinmont terier. Jako osobna rasa bordery zostały uznane przez Kennel Club w 1920 roku.

Umaszczenie border teriera występuje w kilku odcieniach. Do najpopularniejszych należy kolor typu grizzly, czyli kolor brązowy przesiany czarnym i szarym. Do innych odcieni sierści należy blutan, czyli czarny przesiany siwym i z brązowym podpalaniem oraz odcień pszeniczny. Włosy są twarde i sztywne, bardzo odporne na niekorzystne warunki atmosferyczne i na przemoczenie. Właśnie u borderów zachował się pierwotny rodzaj włosa, charakterystyczny dla psów z grupy terierów.

Od samego początku border teriery wykorzystywane były do polowań, szczególnie w charakterze norowca. Nie zawsze pracowały pojedynczo, tylko z myśliwym. Czasami polowały w sforze, współpracując przy tym z angielskimi foxhoundami, które były wyspecjalizowane w polowaniu na lisy. Obecnie pełnią przede wszystkim rolę psa towarzyszącego.

Border teriery są psami niezwykle aktywnymi, ciekawskie otoczenia, w którym przebywają i cieszą się ze zmian w swoim życiu. Bardzo towarzyskie i przywiązane do rodziny, tolerują także obecność innych psów, rzadko przejawiają agresję. Jednak przebywając z innymi zwierzętami, chociażby z kotami, mogą ujawić swój myśliwski instynkt i „polować” na nie. Bordery potrafią bardzo wysoko skakać, rozwijają też szybkie prędkości podczas biegu.

Doskonale nadają się do trenowania psich sportów, na przykład agility, ale potrzebują przy tym ciągle nowych wyzwań. Łatwo podporządkowują się człowiekowi, ale zawsze zostaje w nich pewna doza niezależności. Kiedy czują się zmęczone, potrafią być uparte i odmawiają dalszej aktywności. Często zdarza się im siadać na trawie i obserwować wszystko, co dzieje się dookoła. Ze względu na swoje przyjacielskie w stosunku do ludzi nastawienie, wykorzystywane są w terapii dzieci i osób starszych, czasami są też przewodnikami osób niewidomych. Powinny być układane już od wieku szczenięcego.

Pielęgnacja ich sierści polega na regularnym trymowaniu i wyczesywaniu przynajmniej dwa razy w tygodniu. Można je trzymać w mieszkaniu, ale tylko pod warunkiem, że każdego dnia będą miały zapewnioną odpowiednią dawkę ruchu.

Więcej artykułów…