Sznaucer miniaturowy

Opublikowano w Teriery

Sznaucer miniaturowy jest rasą zaklasyfikowaną do sekcji psów w typie pinczera i sznaucera. Jego przodkami były małe, szorstkowłose psy, służące w gospodarstwach rolniczych na terenie Niemiec i Szwajcarii w XIX wieku. początkowo psy te ochrzczono mianem szorstkowłosego pinczera karłowatego. Były to psy bardzo czujne i doskonale radziły sobie ze szczurami i myszami. W końcu jednak wydzielono sznaucery miniaturowe jako odrębną rasę psów, które były miniaturowe, ale bez żadnych oznak karłowatości.

Sznaucer miniaturowy wygląda jak klasyczny terier, tyle że jest mniejszych rozmiarów. Ma mocną, zwartą budowę ciała, a jego sylwetka powinna przypominać kwadrat. Głowa jest długa i mierzy dokładnie połowę długości linii grzbietu. Kufa również jest wydłużona, ale nie może być szpiczasta. Oczy powinny mieć kształt owalny i ciemne tęczówki. Uszy sznaucera są osadzone wysoko i załamują się w połowie swojej długości. Kiedyś uszy kopiowano, dzisiaj już się tego nie robi. Psy przeznaczone na wystawę są czasami dodatkowo strzyżone – można na przykład przycinać na krótko włosy na nogach, zostawiając tylko „puchate” obrączki w dolnej części łap.

Podszerstek sznaucera miniaturowego jest miękki, a włos okrywowy jest twardy, gęsty i raczej krótki. Włos nie powinien się skręcać ani nadmiernie stroszyć. Sierść na kufie jest dłuższa, dzięki czemu tworzy się charakterystyczna dla wielu sznaucerów bródka oraz gęste, krzaczaste brwi. Umaszczenie może być czarne, srebrno-czarne, białe oraz typu sól i pieprz. Sierść wymaga regularnej pielęgnacji, polegającej głównie na starannym szczotkowaniu. Musi być też systematycznie trymowana.

Sznaucer miniaturowy, jak większość małych psów, jest bardzo żywy, energiczny i temperamentny. Charakterem przypomina jednak bardziej swojego większego krewniaka – sznaucera średniego. Miniaturowe sznaucery bardzo przywiązują się do pana i są mu bardzo oddane. Są to psy bardzo inteligentne i pewne siebie. Ze względu na swoją wrodzoną czujność, mogą pełnić rolę psa stróżującego. Nadają się do trzymania w mieszkaniu. Sznaucery miniaturowe są odporne na niekorzystne warunki atmosferyczne i rzadko chorują. Ich problemy zdrowotne dotyczą przeważnie nerek i skóry, mogą też zapaść na jaskrę. Obecnie sznaucery miniaturowe pełnią przede wszystkim funkcję psa towarzyskiego i mogą być trzymane w domu z małymi dziećmi.

Szkocki terier

Opublikowano w Teriery

Szkocki terier jest rasą zaklasyfikowaną do sekcji terierów krótkonożnych. Rasa powstała w XVII wieku, a pierwszy wzorzec ustalono w roku 1882. Początkowo ich głównym zadaniem było szukanie zwierzyny pod ziemią oraz tępienie szkodników. Największą popularnością zaczął się cieszyć w latach trzydziestych ubiegłego wieku i do dzisiaj ma wielu oddanych zwolenników.

Głowa teriera szkockiego jest długa, ale proporcjonalna do reszty sylwetki. Mocna kufa powinna mieć długość taką samą jak mózgoczaszka. Szczęki psa są mocne, z pełnym zgryzem nożycowym i dużymi zębami. Nos jest zawsze czarny, bez względu na umaszczenie. Oczy szkockiego teriera mają kształt migdałowy, są osadzone głęboko pod brwiami i powinny mieć kolor ciemnobrązowy. Uszy mają wąski kształt i są szpiczaście zakończone. Tułów jest dość krótki, ale mocno zbudowany. Linia grzbietu powinna być prosta. Klatka piersiowa szeroka, wyraźnie zaokrąglona, zwęża się w kierunku mostka. Kończyny są dobrze kątowane, a uda muskularne. Przednie łapy powinny być trochę większe. Podczas ruchu kończyny stawiane są równolegle, a pies porusza się swobodnie i rytmicznie. Ogon powinien być prosty, średniej długości, osadzony wysoko i noszony do góry.

Szata teriera szkockiego składa się z podszerstka i włosa okrywowego. Podszerstek jest gęsty, natomiast włosy okrywowe są długie, szorstkie i raczej proste. Sierść jest koloru czarnego albo pszenicznego, dopuszczalne są także dowolne pręgowania.

Szkocki terier słynie ze swojej upartości i nieustępliwości, szczególnie w starciu z innymi psami. Nie jest jednak przesadnie agresywny ani nawet zaczepny. Do ludzi odnosi się przyjaźnie, nigdy ich nie atakuje, choć obcych traktuje z dużą rezerwą. Jego wyszkolenie wymaga wiele cierpliwości, ale przy umiejętnym prowadzeniu zajęć pies jest w stanie zapamiętać sporą cześć nauki. Ta „oporność” w nauce nie jest jednak wynikiem małej inteligencji, a niezależnego charakteru, cechującego większość terierów. Szkocki terier uwielbia polować i chodzić na długie, wyczerpujące spacery. Bezwzględnie wierny swojemu panu. Trzymany w domu nie sprawia większych kłopotów i zachowuje się raczej spokojnie.

Dzięki terierowi szkockiemu udało się przez przypadek wynaleźć prozac – teriery szkockie cierpią na dziedziczną chorobę neurologiczną, która objawia się miedzy innymi drżeniem kończyn. Szukając leku na tą chorobę opracowano właśnie prozac.

Staffordshire bull terrier

Opublikowano w Teriery

Staffordshire Bull Terrier należą do grupy terierów w sekcji terierów w typie bull. Ta odmiana została stworzona z myślą o walkach psów. W tym celu skrzyżowano teriery z buldogami, a nowa rasa zyskała akceptację w 1935 roku. Staffordshire bulterier jest rasą angielską, ale często jest mylony z podobnymi rasami hodowanymi w Stanach Zjednoczonych. Najnowszy wzorzec rasy został ustalony w 1987 roku.

Staffordshire bulterier to gładkowłosy pies średniego wzrostu, ale o muskularnej sylwetce. Głowa psa jest krótka, z wyraźnie zaznaczonymi mięśniami policzków, krótką kufą i mocnymi szczękami. Oczy są ciemnego koloru i często są dopasowane do koloru umaszczenia. Uszy są małe i półstojące, a sterczące albo całkowicie oklapłe uznawane są za wadę. Szyja psa jest krótka, mocno umięśniona, rozszerzająca się w kierunku ramion. Tułów staffika jest zwarty i muskularny, z głęboką klatką piersiową. Łapy niezbyt długie, silne i szeroko rozstawione. W postawie stojącej są lekko zwrócone do zewnątrz. Ogon jest nisko osadzony i noszony w dół. Pies porusza się swobodnie, z dużą zwinnością, umiejętnie rozkładając siłę.

Sierść staffika jest krótka i gładka, przylegająca do ciała. Może mieć kolor czerwony, płowy, biały, czarny albo błękitny. Uznaje się także umaszczenie łaciate oraz pręgowanie. Nie dopuszcza się za to sierści czarnej podpalanej oraz czekoladowej. Za wady uważa się także jasne oczy, zbyt długi ogon, nieprawidłowy zgryz, różowy nos, źle wykształcone jądra u samca.

Jako pies stworzony do walki, staffordshire bulterier jest psem odważnym, wytrzymałym i pewnym siebie. Chętnie rywalizuje z innymi psami, ale wcześnie socjalizowany nie będzie w stosunku do nich przesadnie agresywny. Mimo tej wrodzonej waleczności, są to psy o wesołym i zrównoważonym usposobieniu. Potrafią być opiekuńcze i mocno przywiązują się do właściciela. Potrzebują stałej uwagi i powinny być umiejętnie tresowane. Są bezpieczne nawet dla dzieci. Zachowują spokój i zimną krew nawet wtedy, gdy inne psy reagują gwałtownie, a Anglicy nadali mu nawet w związku z tą cechą przydomek „psiej niani”. Dobrze znoszą warunki miejskie i wiejskie. Obecnie są głównie psami rodzinnymi, chętnie też biorą udział w agility czy weight pulling. Uznawany jest za rasę niebezpieczną i agresywną, dlatego niektóre kraje wprowadziły zakaz ich trzymania albo wymagają posiadanie zezwolenia. W Polsce są popularne, ale największe uznanie zdobyły w Wielkiej Brytanii i Australii.

Soft coated wheaten terier

Opublikowano w Teriery

Irish soft coated wheaten terrier to rasa zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych. Zgodnie ze swoją nazwą, rasa pochodzi z Irlandii. Przodkami Irish soft coated wheaten terierów są stare, irlandzkie psy pracujące w gospodarstwach chłopskich jako psy zaganiające stada, pomagające w polowaniu, stróżujące i tępiące szczury.

Soft coated wheaten terier ma sierść bez podszerstka, nie gubi włosów, jest hypoalergiczny i w jego towarzystwie mogą przebywać nawet osoby uczulone na psią sierść. Szczeniaki tej rasy często mają nieco inne, ciemniejsze umaszczenie niż wtedy, gdy dorosną. Umaszczenie ma odcień od pszenicznego do białego, przy czym biały jest kolorem mniej pożądanym niż odcienie pszeniczne. Mogą się pojawić czarne albo ciemnobrązowe włosy na głowie. Sierść soft coated wheaten teriera powinna być codziennie czesana.

Soft coated wheaten terier jest psem średniej wielkości, mierzący około 38 centymetrów, o wadze sięgającej maksymalnie 18 kilogramów. Sylwetka psa tej rasy jest w kształcie kwadratu. Terier jest dobrze zbudowany, silny i umięśniony. Wyróżnia się dużą inteligencją i łatwo go wytresować albo trenować w psiej dyscyplinie sportowej typu agility. Soft coated wheaten teriery uwielbiają towarzystwo ludzi, nie lubią zostawać same i potrzebują uwagi ze strony swojego właściciela. Bardzo rzadko zdarza się, żeby okazywały agresję. Psy tej rasy są bardzo energiczne, żywiołowe i chętne do zabawy. Umiejętnie prowadzone nie będą sprawiały swojemu właścicielowi żadnych kłopotów wychowawczych. Będą się jednak buntować przeciwko twardym metodom – w takim przypadku mogą się nawet zachowywać agresywnie. Potrzebują właściciela o spokojnej psychice, traktujące psa sprawiedliwie i łagodnie. Teriery są bardzo skore do entuzjastycznego okazywania uczuć swoim domownikom i często zdarza się, że na powitanie skaczą na człowieka i liżą go po twarzy. Ponieważ ich przodkowie wychowywali się w dość surowych warunkach atmosferycznych, teriery niezbyt dobrze znoszą upały i znacznie lepiej czują się w niskich temperaturach. Mimo instynktu myśliwskiego, socjalizowane od szczeniaka będą tolerować inne zwierzęta. Są czujne i zawsze alarmują właściciela szczekaniem, gdy wyczuwają zagrożenie albo obcych ludzi. Mogą się bawić z małymi dziećmi. Da się zauważyć pewne różnice w wyglądzie psów hodowanych w Stanach Zjednoczonych, które są nieco masywniejsze od irlandzkich osobników.

Skye terier

Opublikowano w Teriery

Skye terrier jest rasą, która należy do sekcji terierów krótkonożnych. Nazwa rasy pochodzi od wyspy Skye leżącej u północno-zachodnich wybrzeży Szkocji. Przodkami tych terierów były długowłose psy mieszkające na tej wyspie od bardzo dawna. W Edynburgu można zobaczyć kamienną statuę psa tej rasy, który zasłynął tym, że przez 14 lat nie odstępował grobu swojego pana.

Skye terier jest psem o wydłużonej budowie ciała – jego długość wynosi dwukrotność jego wzrostu. Pies pokryty jest długim, gładkim i prostym włosem. Podszerstek jest miękki i wełnisty, ściśle przylegający do ciała. Na uszach występują frędzle. Włosy na głowie skye teriera są krótsze od włosów na reszcie ciała, ale przykrywają oczy psa. Umaszczenie może być jednolite, ale pozbawione plamek, z wyjątkiem jednej białej plamki na piersi. Inne spotykane umaszczenia to czarne, szare, kremowe i czarnymi końcówkami włosów. Włosy skye teriera muszą być systematycznie pielęgnowane i okresowo strzyżone. Skye terier sprawia wrażenie bardzo eleganckiego psa, porusza się z dużą gracją i godnością. Przywiązuje się głównie do swojego pana, do obcych odnosi się z nieufnością, ale nie bywa złośliwy.

Ma silne ciało i jest mocno zbudowany. Posiada długą szyję, lekko wygiętą. Głowa zwęża się w kierunku kufy, mocnej, silnej i raczej krótkiej. Najbardziej pożądane są oczy ciemnobrązowe, średniej wielkości, osadzone dość blisko siebie. Uszy mogą być stojące albo opadające do przodu i przylegające do głowy. Linia grzbietu jest prosta, klatka piersiowa położona nisko, lędźwie krótkie. Ogon zazwyczaj jest przedłużeniem linii grzbietu i nawet w pozycji uniesionej nie może być wyżej niż grzbiet. Ogon nie powinien też być zakręcony do góry. Kończyny są krótkie i mocno umięśnione, dobrze ukątowane, stawiane prosto do przodu. Ruch skye teriera jest energiczny, ale płynny. Na łapach nie powinno być wilczych pazurów.

Skye teriery mogą mieć kłopoty zdrowotne z kończynami i stawami. Szczególnie młode psy, skłonne do ruchu, są narażone na złamania kości, co w efekcie może doprowadzić do bolesnego kulenia. Z tego względu szczeniaki skye terierów powinny mieć zakazane skakanie i wdrapywanie się na wysokie przedmioty, a nawet powinny unikać długich spacerów aż do ukończenia 10 miesiąca życia. Rasa ta jest również zagrożona dysplazją stawów. Jednak mimo wszystko jest to rasa dość odporna na choroby, a psy dożywają około 12-15 lat.