Airedale

Opublikowano w Teriery

Airedale terier to rasa psów zaklasyfikowana do grupy terierów, w sekcji terierów wysokonożnych. Airedale jest stosunkowo młodą rasą, bo powstałą dopiero pod koniec XIX wieku. Najpierw określany był mianem „waterside terier” i „bingley terier”, a z czasem nadano im nazwę airedale terier, od doliny rzeki Aire leżącej w hrabstwie Yorkshire. Nie ma dokładnych i sprawdzonych informacji, jakich ras konkretnie użyto do stworzenia tej rasy, ale najprawdopodobniej do krzyżówek wykorzystano otterhoundy, black and tan teriery oraz collie.

Airedale terier są psami niezwykle inteligentnymi, do tego szybko i chętnie się uczą. Kochają wodę i potrafią pływać oraz nurkować. Są wesołymi i energicznymi psami, chętnie bawią się z ludźmi. Bardzo dobrze się sprawdzają jako psy stróżujące i obronne. Airedale teriery są znane ze swojego łakomego apetytu i są w stanie zjadać nawet drobne przedmioty, które znajdują na spacerze. Dlatego bardzo ważne jest nauczenie psa tej rasy prawidłowych nawyków żywieniowych i ograniczanie jedzenia, w przeciwnym razie może się pojawić nadwaga albo nawet kłopoty zdrowotne.

Rasa ta, podobnie jak większość terierów, początkowo wykorzystywana była głównie do polowań na wydry i inne zwierzęta, jednak ze względu na swój duży wzrost nie mógł być wykorzystywany jako norowiec. W trakcie drugiej wojny światowej aire teriery pracowały jako psy łącznościowe i sanitarne. Obecnie wykorzystuje się je do pracy w policji. Ponieważ są bystre i łagodne, mogą być szkolone na psy przewodniki dla osób niewidomych. Jako psy zwinne i posłuszne, doskonale radzą sobie także w psich dyscyplinach sportowych.

Airedale teriery należą do ras psów długogłowych. Ich czaszka jest wąska i długa, ale jednocześnie mocno zbudowana. Nogi psa są proste i grube, lędźwie krótkie, korpus dobrze rozwinięty i umięśniony, a klatka piersiowa – głęboka. Kościec psa jest solidnej struktury.

Sylwetka psa jest kwadratowa, ale nie kanciasta, z płynną linią tułowia i szyi. Grzbiet jest krótki, natomiast szyja powinna być długa. Ogon jest osadzony bardzo wysoko, noszony pionowo do góry, dopuszczalne jest jego lekkie wygięcie. Kończyny powinny być idealnie ukątowane. Podczas chodu terier wyrzuca kończyny daleko do przodu, poruszając się przy tym rytmicznie i płynnie. Sierść airedale terierów wymaga systematycznego trymowania, ale psy nie gubią sierści.