Mastif angielski to rasa należąca do grupy psów molosowatych w typie dogowatych. Podobizny psów wyglądających jak mastify można zobaczyć na starożytnych rzeźbach babilońskich. Ponieważ mastify są psami wyróżniającymi się dużą siłą i masą, dość szybko zaczęto je przyuczać do walki. Odlegli przodkowie mastifów żyli w Azji Środkowej i stamtąd zaczęto je sprowadzać na inne tereny. Rzymianie okupujący Brytanię zainteresowali się mastifami z powodu ich imponującej siły i w ten sposób rasa ta trafiła do Rzymu, gdzie psy wykorzystywano jako dodatkową atrakcję podczas walk organizowanych w Koloseach. Przeciwnikami mastifów na arenie były między innymi byki, tygrysy i lwy.

W XII wieku w Anglii mastify trzymane były głównie w domach bogatej szlachty, gdzie pełniły rolę psów pilnujących terenów łowieckich przed kłusownikami. Jednak z czasem rasa ta traciła na popularności i na początku XX wieku rasowych mastifów było coraz mniej. Przed całkowitym wymarciem uchronili je angielscy hodowcy psów, którzy postanowili przywrócić mastifom dawną świetność. Do lat czterdziestych ubiegłego wieku ilość mastifów znacząco się podniosła, ale po zakończeniu drugiej wojny światowej ponownie zaobserwowano drastyczny spadek liczby osobników tej rasy. Przy kolejnym reaktywowaniu rasy używano do krzyżowania mastify mieszkające w Stanach Zjednoczonych.

Mastify angielskie mają mocną i masywną budowę ciała. Zaliczane są do największych ras psów jakie żyją na całym świecie. Dorosłe osobniki mierzą od 70 do nawet 90 centymetrów i ważą od 85 do 120 kilogramów. Pies tej rasy nazywany Aicama Zorba of La Susa, żyjący w Londynie, uważany jest za największego psa świata. Według niektórych źródeł, w 1989 roku osiągnął wagę sięgającą 155 kilogramów.

Ale mimo swojej wielkiej i muskularnej postury mastif angielski jest raczej bezpiecznym i spokojnym psem, bardzo cierpliwym i oddanym swojej rodzinie. Może się jednak zdarzyć, że w stosunku do obcych ludzi będzie nastawiony obronnie, a nawet agresywnie. Nie ma większych kłopotów z nauczeniem mastifa uległości i posłuszeństwa, choć powinien mieć właściciela, który będzie potrafił poradzić sobie z siłą psa w razie niespodziewanych okoliczności. Mastif angielski potrzebuje dużo ruchu, dlatego codzienne, dłuższe spacery są obowiązkowe. Mastif angielski jest także bardzo wyczulony na niespodziewane dźwięki. Jego umaszczenie jest w odcieniach od morelowego do srebrnego.