Dog niemiecki należy do sekcji psów molosowatych w typie dogowatym. Jego przodkami są najprawdopodobniej niemieckie buldogi oraz duże psy myśliwskie. Początkowo dogi niemieckie towarzyszyły głównie myśliwym w polowaniu na grubego zwierza. Kiedy jednak w Niemczech spadło pogłowie dzików, hodowano coraz mniej dogów. Rasa ta zyskała jednak status psów towarzyskich wśród ludzi z wyższych warstw społecznych – jednym z miłośników dogów niemieckich był kanclerz Niemiec Otto von Bismarck. Pierwszy oficjalny wzorzec tej rasy ustalono w Berlinie w 1880 roku.

German dog (by geoffhandley )

German dog (by mikeboard )

Skóra doga niemieckiego jest naprężona i ściśle przylegająca do ciała. Włos jest krótki, ale gęsty i błyszczący. Spotyka się trzy rodzaje umaszczenia oraz jeden nieuznawany – merle. Dog żółty ma sierść w różnych odcieniach złotego i żółtego, zawsze z czarną maską. Przy umaszczeniu pręgowanym barwą zasadniczą jest jasna żółć, na której równomiernie rozłożone są czarne pręgi. Umaszczenie arlekin to sierść w kolorze białym, na której porozkładane są nierównomierne, czarne plamy. Dogi czarne są jednolite, ale dopuszcza się niewielkie białe znaczenia, podobnie jak w przypadku umaszczenia stalowo-błękitnego.

German dog (by geoffhandley )

Dogi niemieckie są psami bardzo przyjaźnie nastawionymi do człowieka, ale do obcych odnoszą się z nieufnością. Silnie przywiązują się do swojego właściciela i nie zagrażają nawet małym dzieciom. Potrafią być bardzo posłuszne, jeśli tylko są dobrze układane od początku. Wymagają konsekwencji w wychowywaniu. Osobniki agresywne wykluczane są z dalszej hodowli. Dogi nauczone od szczeniaka przebywania z innymi zwierzętami będą tolerować obce czworonogi. Doga trzeba wyczesywać co najmniej raz w tygodniu, a w okresie szczenięctwa zalecane jest wzmacnianie kości i stawów psa. Najgroźniejszą chorobą jest skręt żołądka, który często kończy się śmiercią doga. Ponadto, dogi mogą chorować na serce, kości i stawy. Jest to rasa psów ciesząca się w Polsce bardzo dużą popularnością.